Πάσα ομοιότης με πρόσωπα και καταστάσεις...

Όσο πιο πολύπλοκος γίνεται ο κόσμος, τόσο πιο πολύ πρέπει να επιμένει κανείς στα απλά.
Απλά είναι αυτά που είναι απαραίτητα για να ζήσεις την αμέσως επόμενη στιγμή. Έτσι αντιστέκεσαι στο χάος.
Το χάος πάλι, είναι το καταφύγιο των απελπισμένων, των ανεύθυνων και των τρελών. Και ως γνωστό, η τρέλα και το μεγαλείο είναι διπλανές πόρτες. Μεθάς, παίρνεις φόρα και μπαίνεις σε μια πόρτα και ούτε ξέρεις πού θα μπεις και πού σε βγάζει.
Πάντα λοιπόν, θεωρούσα ύποπτους αυτούς που ήθελαν να πας μαζί τους σ' αυτό το άγνωστο, στο χάος, γιατί πάντα εσύ μαθαίνεις πολύ αργά αυτό που εκείνοι ήξεραν από την αρχή. Πάντα!

Ο επικίνδυνος κανόνας της ευκολίας

Τέσσερα πράγματα είναι δεδομένα και εύκολα στην πολιτική:
Να πας δεξιά, να πας αριστερά, να απομείνεις στο κέντρο ή να μην πας πουθενά.
Συνήθως όμως τα προβλήματα βρίσκονται σε άλλη διάσταση, στην κοινή λογική, που πρέπει να εφευρίσκει τα ιδεολογήματα ως εργαλεία δουλειάς και όχι να καταπιέζεται στα όρια των πολιτικών προκαταλήψεων.
Ποιος κάθεται να σκεφτεί, όμως!
Και ποιος είναι διατεθειμένος να χάσει (γενικώς) το όφελος, την ησυχία του και τον έλεγχο, ενδεχομένως;
Άσε που το χειρότερο είναι να ανακαλύψεις ότι:
"μάλλον δεν τα λες καλά σύντροφε!"

Όταν ο Θεός είναι Μεγάλος...

Όταν ο Θεός είναι μεγάλος, ο άνθρωπος είναι μικρός και ασήμαντος. Και η ζωή του το ίδιο.
Όταν ο Θεός είναι μικρός και ασήμαντος ο άνθρωπος γίνεται Τέρας της φύσεως και Θεός στη θέση του Θεού.
Όταν ο άνθρωπος νιώθει μικρός, ο Θεός μεγαλώνει ως εκεί που μπορεί να βλέπει ο άνθρωπος, ως τον ουρανό. Τότε και ο άνθρωπος παραμένει άνθρωπος και ο Θεός Υός του ανθρώπου.
Τι σχέση έχουν αυτά με τη χαριστική βολή σε έναν τραυματία που κείτεται και φωνάζει θλιβερά;
Ο κόσμος όλος οφείλει να μην ξεχάσει.
Είτε η πολιτική, είτε η θρησκευτική τρομοκρατία, όπως κι αν υλοποιούνται, ως δράσεις ή ως πόλεμοι, παραμένουν έργα του κατώτερου, σκοτεινού μας εαυτού.
Δεν υπάρχει δικαιολογία!

Oι θέσεις μου για τον ΙΣΑ και την Υγεία στη χώρα μας

Είναι βέβαιο ότι οι ανάγκες στο χώρο της Υγείας στην Ελλάδα είναι πολλές και η πραγματικότητα σύνθετη και φυσικά αλληλένδετη με το οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο.
Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών και ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος αποτελούν θεσμικά όργανα με εμβέλεια περισσότερο κοινωνική από ότι συνδικαλιστική και μπορούν να παίξουν ουσιαστικό ρόλο στα δρώμενα της Υγείας.
Όποια κι αν είναι τα προβλήματα, προσωπικά εμπιστεύομαι από βάθους καρδιάς τη Δημοκρατία και πιστεύω με πάθος στην αξία της συμμετοχής όλων μας στις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα του πολίτη που απορρέουν από αυτή τη συμμετοχή. Αυτός είναι και ο λόγος που συμμετείχα στις εκλογές του ΙΣΑ και του ΠΙΣ εκτιθέμενος προσωπικά σε έναν αγώνα που θεώρησα κάλεσμα και υποχρέωση, με την προσδοκία ότι είχα και έχω να συνεισφέρω άποψη και δυνάμεις. 
Η ζωή μας και το λειτούργημά μας δεν θ´ αλλάξουν μόνα τους. Είναι υπέροχο να θέλουμε και να μπορούμε να κάνουμε εμείς αυτές τις αλλαγές.
Οι θέσεις και προτάσεις μου, λοιπόν, για το μέλλον της Υγείας και τη λειτουργία των φορέων των Ιατρών, είναι οι ακόλουθες:

1. Σύστημα διαδικτυακής, διαρκούς, ανοικτής και ελεύθερης ψηφοφορίας των μελών του ΙΣΑ, για όλες τις αποφάσεις του Συλλόγου.
2. Ένορκο διευρυμένο πολυμελές πειθαρχικό σώμα με δικαστική συμμετοχή , αντί του αιρετού πειθαρχικού συμβουλίου στον ΙΣΑ.
3. Κατάργηση κάθε χρήσης χαρτιού στον ΕΟΠΥΥ-ΠΕΔΥ (παραπεμπτικά, συνταγές, χρεωστικά επισκέψεων, υποβολές), υπό τον χαρακτηρισμό ως σοβαρού οικολογικού εγκλήματος και κατάργηση των διαδικασιών υποβολής επισκέψεων με τη χρήση έξυπνης κάρτας-ταυτότητας ασθενούς και άμεση Τραπεζική απόδοση των αμοιβών.
4. Αναθεώρηση αμοιβών ΕΟΠΥΥ-ΠΕΔΥ.
5. Επαναξιολόγηση των όρων εξειδίκευσης (κλινικές, προγράμματα, διδάσκοντες).
6. Εξετάσεις ειδικότητας στα πρότυπα των Boards και μεταβατική φάση με άμεση διενέργεια από φορείς του εξωτερικού των εξετάσεων, με προαιρετική συμμετοχή.
7. Συνταγματική αναθεώρηση και νομοθετική μεταρρύθμιση για τη λειτουργία μη κρατικών Ιατρικών Σχολών.
8. Ενιαίος ψηφιακός ιατρικός φάκελος
9. Πλαφόν εργαστηριακών ανά ασθενή και εφαρμογή διαγνωστικών πρωτοκόλλων.
10. Πλήρης ασφαλιστική κάλυψη με κουπόνι υπηρεσιών υγείας σε όλους, ανεξαιρέτως τους πολίτες και ελεύθερη επιλογή παρόχου.
11. Εφαρμογή των Ευρωπαϊκών οδηγιών για την ελάχιστη επιτρεπτή στελέχωση του προσωπικού της Ιατρικής και Νοσηλευτικής Υπηρεσίας στο ΕΣΥ.
12. Υποχρεωτική περιγραφή προσόντων των Διοικητικών στελεχών των Νοσοκομείων, με προπαρασκευαστικό διάστημα εκπαίδευσης στη Σχολή Δημόσιας Υγείας, πρόσληψη μετά από ανοικτό διαγωνισμό και ανανεωνόμενη θητεία με στόχους.
13. Νέος προσανατολισμός στη διαχείριση του επείγοντος και την οργάνωση των Υγειονομικών Περιφερειών και των Νοσοκομείων.
14. Ποιοτικός και οικονομικός έλεγχος υπηρεσιών Υγείας. Εφαρμογή διαδικασιών, παρουσία ορκωτών λογιστών στον έλεγχο των ισολογισμών των Νοσοκομείων και κεντρικό σύστημα διαχείρισης και παρακολούθησης των προμηθειών.
15. Κατοχύρωση του δικαιώματος των Ιατρών να εισπράττουν την αμοιβή τους με προσωπική επιταγή, άμεσα και χωρίς τη μεσολάβηση των Ιδιωτικών φορέων Υγείας όπου εργάζονται.
16. Άνοιγμα των Νοσοκομείων του ΕΣΥ στους διαπιστευμένους ιδιώτες, με ειδικό καθεστώς εξωτερικού συνεργάτη και συμμετοχή τους στο πρόγραμμα εφημεριών.
17. Ριζική αναθεώρηση των αμοιβών των Ιατρών του ΕΣΥ στα επίπεδα του Ευρωπαϊκού μέσου όρου.
18. Αναθεώρηση των κριτηρίων και των διαδικασιών κρίσεων
19. Αμοιβές ελαχίστου εγγυημένου εισοδήματος των Ιατρών του ΕΣΥ και τυποποιημένη κοστολόγηση πράξεων, με αθροιστική δυνατότητα υπέρβασης του ελαχίστου εγγυημένου.
20. Οριστική διαγραφή και αφαίρεση άδειας σε Ιατρό για αποδεδειγμένη και (ταχέως) δεδικασμένη περίπτωση χρηματισμού.
21. Συστηματική εποπτεία των εναλλακτικών κοινωνικών δράσεων στο χώρο της Ιατροφαρμακευτικής φροντίδας
22. Οργάνωση ξεχωριστού Δικτύου Εθνικών Υπηρεσιών Υγείας Νησιωτικού Χώρου με βάση την ανάπτυξη Συστήματος Διακομιδών Υψηλών Δυνατοτήτων και Ετοιμότητας και λιγότερο Νοσοκομειακών Μονάδων μεσαίου και μεγάλου μεγέθους.
23. Σύσταση Ιατρονομικού Συμβουλίου και εκπαιδευτικού προγράμματος Ιατρικής ευθύνης.
24. Ανασύσταση του ΕΟΦ και των όρων λειτουργίας του.
25. Διεκδίκηση της ελεύθερης επιλογής συνταξιοδοτικού ασφαλιστικού φορέα των γιατρών.

Η Κρατική Διοικητική Πλάνη

Την ίδια στιγμή που η διαχείριση (management) απαιτεί όλο και περισσότερη εξειδίκευση αντικειμένου, η ελληνική Κυβερνητική νοοτροπία και άποψη εξακολουθεί να απονέμει θέσεις της Δημόσιας Διοίκησης ως έπαθλα κομματικής ευπείθιας και αφοσίωσης ή συναλλαγής, αντί να αναθέτει το έργο αυτών των θέσεων σε υπόλογους με ικανότητα, καταλληλότητα και ευθύνη. Αναγκαίο επίσης είναι αυτές οι επιλογές να τίθενται υπό κρίση, διαφάνεια, έλεγχο και προθεσμίες, όπως γίνεται σε όλες τις κανονικές δουλειές.
Διότι μια Κυβερνητική θέση δεν είναι άλλο από θέση διαχειριστικού έργου (management), με απαιτήσεις σε γνώσεις, εμπειρία και επάρκεια.
Η Δημοκρατική διαδικασία αναδεικνύει τον δημοφιλή. Όχι τον κατάλληλο. Τα κριτήρια επιλογής της είναι άκρως υποκειμενικά, χωρίς σε καμία περίπτωση να αντιστοιχούν σ´ αυτά μιας τυπικής διαδικασίας επιλογής προσωπικού από μια σοβαρή δομή διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού.
Το να είσαι εκλεγμένος, αλλά γόνος πολιτικής δυναστείας, ποδοσφαιριστής ή Λαικός αγωνιστής δε σε κάνει ούτε πιλότο, ούτε οδηγό σχολικού λεωφορείου , ούτε διπλωμάτη, ούτε βέβαια ικανό διευθυντή Νοσοκομείου. Πόσο μάλλον Υπουργό. Και έχω ακούσει πολλούς που έχουν τις ίδιες αντιρρήσεις!
Πολύ σοφά το Σύνταγμα σε επίπεδο αρχών διαχωρίζει την Νομοθετική από την Εκτελεστική εξουσία, με σκοπό την αποφυγή της ταύτισης των εκπροσώπων του λαού με τους Κυβερνώντες, για δύο λόγους: Για να αποφευχθεί η υπέρμετρη συγκέντρωση εξουσίας και για να επιτρέπεται και να επιδιώκεται η δημιουργία πολυσυλλεκτικής Κυβέρνησης, με περισσότερες δυνατότητες από αυτές που επιτρέπει η μονοκομματική ή αμιγώς Κοινοβουλευτικής προελεύσεως σύνθεση.
Στην πραγματικότητα το Σύνταγμα προβλέπει και κάτι άλλο: τον πειρασμό των αντιπροσώπων να εκμεταλλευτούν την απόκτηση εκτελεστικής εξουσίας και ενδεχομένως αναγνωρίζει την απόσταση ανάμεσα στην δημοφιλία και την καταλληλότητα.
Στην πράξη όμως το Πολιτικό προσωπικό της χώρας καταλαμβάνει εξ εφόδου τον εξ επιλογής ασταθή κρατικό μηχανισμό, στο πνεύμα μιας απαρχιωμένης μετεπαναστατικής διοικητικής νοοτροπίας. Με τα γνωστά αποτέλεσματα. Αν αυτό δεν αλλάξει, τίποτε δε θ´ αλλάξει!

Καθαρές Κουβέντες...

   Δικαιούται να συμμετέχει στην Πολιτική ζωή όποιος αποδέχεται χωρίς όρους το Σύνταγμα. Όσοι έχουν δηλώσει και αποδεδειγμένα και με γεγονότα δείξει ότι με την ιδεολογία τους και την οργάνωσή τους αποσκοπούν στην παραβίαση του Συντάγματος ή την ανατροπή των όρων του, δεν ανήκουν στις Δημοκρατικές Δυνάμεις της κοινωνίας και της χώρας. Αυτό ισχύει για όλους απαρέγκλιτα και για κάθε κάθε εκλογική διαδικασία.
   Όποιος οργανώνεται για να υποστηρίξει με τη δυνατότητα ή την απειλή βίας ή και την προληπτική επίδειξη δύναμης τη θέση του στη Δημοκρατική διαδικασία, είναι εξ ορισμού παράνομος και αντισυνταγματικά φερόμενος.
   Τη δυνατότητα πολιτικής νομιμοποίησης ή αποκλεισμού από την εκλογική διαδικασία την έχει μόνο η Δικαιοσύνη και κανένα άλλο όργανο ή κοινωνική ομάδα, όρος που προβλέπεται στη σχετική νομοθεσία.
   Κάθε υποψήφιος σχηματισμός που αιτείται συμμετοχή σε εκλογές στην Ελληνική επικράτεια αυτομάτως αποδέχεται ανοιχτά και επιβεβαιώνει την άνευ όρων αποδοχή του Συντάγματός μας ως έχει και ως εκ τούτου θέτει τον εαυτό του στη διάθεση της Ελληνικής Δικαιοσύνης, αστικής και συνταγματικής.
   Η απουσία της Δικαιοσύνης επιτρέπει την επικράτηση κοινωνικών αυτοματισμών και αναχρονιστικών αντανακλαστικών της δεκαετίας του '50. Κάθε τέτοια συμπεριφορά πρέπει να θεωρείται δείγμα της πολιτικής και κοινωνικής μας υπανάπτυξης.
   Όσον αφορά τον Ιατρικό κόσμο και τον ΙΣΑ, κάθε γιατρός που προτείνει εξαιρέσεις και διακρίσεις έναντι ασθενούς κατά την άσκηση του Ιατρικού λειτουργήματος, επικαλούμενος οποιαδήποτε αιτίαση, αυτοδικαίως εξαιρεί εαυτόν από το σώμα του ΙΣΑ και τίθεται ζήτημα διαγραφής του από τον Ιατρικό Σύλλογο, ως μη εναρμονιζόμενος με τις θεμελιώδεις αρχές του ΙΣΑ, την Ιατρική δεοντολογία, τις παναθρώπινες αξίες, τη νομική και την ηθική τάξη.
Αυτά και τίποτε άλλο!
Κι αν κάνω λάθος, παρακαλώ διορθώστε με!

Οι Ιατρικές Υπηρεσίες στην Ελλάδα και οι Γιατροί

Για να απαντήσω στο ερώτημα: Τι σημαίνει "Ιατρικές υπηρεσίες στην Ελλάδα" απλώς ρωτάω:

Τι ακριβώς ζητάει η κοινωνία και ακολούθως η Πολιτεία από το Ιατρικό επάγγελμα και με ποιο κόστος;

Τι εννοούμε "Ιατρικές Υπηρεσίες" και πού χρησιμοποιούνται - καταναλώνονται; (Στο Ιατρείο, στο Νοσοκομείο, στο δρόμο, στο τηλέφωνο, στο σπίτι, στο ωράριο, στην εφημερία, τη νύχτα, όλο το 24ωρο;)

Πώς διαμορφώνεται το κόστος αυτών των υπηρεσιών (χώρος, χρόνος, χρήμα, μέσα, άνθρωποι);

Πόσο και σε ποιους κοστίζει η προετοιμασία ενός γιατρού και κυρίως η συντήρηση της ικανότητάς του;

Μπαίνουν οι Ιατρικές υπηρεσίες στη διατίμηση και ποιος αποφασίζει την τιμή;

Είναι σωστό να κοστολογούνται με τη λογική της ιατρο-εργατοώρας;

Είναι σωστό να κοστολογούνται ανά ασθενή (με το κεφάλι);

Είναι σωστό να κοστολογούνται ανάλογα με την προσφορά και τη ζήτηση;

Είναι σωστό να κοστολογούνται σε σύγκριση με άλλες τέχνες και επαγγέλματα (υδραυλικοί, μηχανικοί αυτοκινήτων, δικηγόροι, δικαστές, βουλευτές, ταξιτζήδες, καθηγητές, υπάλληλοι, φαρμακοποιοί, στρατιωτικοί);

Είναι σωστό να κοστολογούνται γενικώς ως επαγγελματική δραστηριότητα γύρω από κάτι που διαβαθμίζεται ως "ειδικό", δύσκολο, πολύ δύσκολο, επικίνδυνο και για πολύ λίγους;

Τι σημαίνει λειτούργημα;

Τι σημαίνει "η υγεία είναι κοινωνικό αγαθό";

Είναι ηθικό να αμείβεται το λειτούργημα και πόσο ακριβό μπορεί να είναι;

Είναι σωστό να λέγεται ότι: "αφού οι γιατροί το διάλεξαν, ας πρόσεχαν";

Μπορεί να απαντήσει σωστά ο μέσος πολίτης, ο μέσος γιατρός, ο μέσος δημοσιογράφος και ο μέσος υπουργός; (Ο μέσος λέμε, όχι ο κορυφαίος!)

Θα προσπαθήσω να απαντήσω κι εγώ, όσο μπορώ και όσο μου αναλογεί.

Η Ιατρική είναι επάγγελμα 100%. Πρόκειται για πώληση (παροχή) ειδικών υπηρεσιών, που παρέχονται μετά από εκπαίδευση και πιστοποίηση και στα πολιτισμένα κράτη υπό διαρκή αξιολόγηση. Το αποτέλεσμά της δε, είναι κατά κανόνα άμεσο, σημαντικό, επαληθεύσιμο και μη διαπραγματεύσιμο με όρους άλλους από αυτούς της αποδεικτικής διαδικασίας της επιστήμης, δηλαδή της λογικής, επομένως αυτό την κάνει να υπερέχει συγκριτικά έναντι άλλων επαγγελμάτων και πέραν της ιερότητας του αντικειμένου της. 

Παραμένει η ερώτηση: Πόσο πρέπει να αμοίβεται ένας γιατρός όταν πελάτης του είναι το κράτος και πόσο όταν πελάτης του είναι ο ασθενής; Αν συμφωνήσουμε ότι ο γιατρός ζει από την ιατρική του ιδιότητα και αυτή του τη δραστηριότητα, πρέπει να ξέρουμε πόσο είναι το κόστος της, η αξία της και ανάλογα η ιατρική αμοιβή. Αν δε ζει από την Ιατρική, τότε αυτή να προσφέρεται δωρεάν από εθελοντές κάθε Σαββατοκύριακο μετά την Εκκλησία και τις καθημερινές σε Νοσοκομεία με Φιλανθρωπικό χαρακτήρα και πόρους. Η αλήθεια βεβαίως είναι ότι δια της Ιατρικής παράγεται οπωσδήποτε πλούτος όπως και γύρω από την Ιατρική και τη βιομηχανία της (υλικά και φάρμακα) και αποτελεί μια άριστη επενδυτική πρακτική, με εξασφαλισμένη αγορά και αποδόσεις. 

Τα υπόλοιπα, περί λειτουργήματος και κοινωνικού ρόλου ισχύουν όταν η Παιδεία του Ιατρού υπερέχει της Τέχνης του και το ήθος του είναι ελεύθερο από τις πραγματικές του ανάγκες. Ο όρκος του Ιπποκράτη δεν είχε υπ' όψιν του τα συστήματα υγείας, τους ισολογισμούς και τη μισθωτή εργασία των γιατρών. Υπαινίσσεται γιατρούς καλοπληρωμένους και αρχοντικούς στο ατομικό πλαίσιο της επαγγελματικής τους δραστηριότητάς, γιατί μόνο αυτό υπήρχε τότε.

Σε μια ιατρική πράξη υπάρχει το κόστος της νοσηλείας, το κόστος των εξετάσεων, του χειρουργείου ή του εργαστηρίου και του ιατρού, χειρουργού ή μη. Αυτό το σύνολο πρέπει να έχει συγκεκριμένη τιμή. Στο Δημόσιο Νοσοκομείο το Κράτος υποκριτικά παριστάνει ότι πληρώνει σωστά τους γιατρούς και αυτοί ότι υπηρετούν σύμφωνα με τις υποχρεώσεις τους. Βεβαίως ο καλός δεν διαφέρει από τον ανεπαρκή και "ψευτο"-αμείβονται το ίδιο. 

Ειδικά για το δημόσιο φορέα (Νοσοκομείο) ο ασφαλισμένος έχει προαγοράσει τις υπηρεσίες μέσω των ασφαλιστικών του εισφορών (ο Θεός να τις κάνει εισφορές!). Μετά αρχίζει το παζάρι της ανάγκης των ασθενών, που δεν είναι πάντα αθώοι, από ανθρώπους που ελέγχουν τα Νοσοκομεία (κομματικές διοικήσεις, συντεχνίες κρατικών και πανεπιστημιακών ιατρών, συνδικαλιστές και μεμονωμένοι γιατροί) ως δική τους επιχείρηση και περιουσία, κάτι που αποτελεί βαρύτατη ηθική και συνταγματική εκτροπή. Το Μεγάλο Έγκλημα λοιπόν, είναι η υποκρισία του διεφθαρμένου, ανίκανου και ανάλγητου κράτους (δοβλέτι) και των εξαρτημάτων του, που ως αλληλέγγυος μαφία συντηρεί τις δομές που το στηρίζουν, αδιαφορώντας για το αποτέλεσμα και τις ανεπάρκειες του συστήματος που δημιουργεί. Αυτές οι εκκρεμότητες είναι εκείνες που τελικά απειλούν αυτόν που βρίσκεται στην ανάγκη, διαιωνίζοντας την εξάρτηση των ασθενών. 

Οι μόνοι ωστόσο, που "πληρώνονται" και κάνουν κάτι συγκεκριμένο και ουσιαστικό είναι οι γιατροί και φυσικά χωρίς αυτούς δεν υπάρχει Δημόσια Υγεία, ούτε και ιδιωτική. "Πληρώνονται" όμως μ' αυτό τον ιδιότυπο και φυσικά επιλήψιμο τρόπο χωρίς διαφάνεια, χωρίς αξιολόγηση, χωρίς έλεγχο, χωρίς όρια, χωρίς φορολόγηση, χωρίς αξιοπρέπεια, εξαργυρώνοντας έναν επώδυνο και επαίσχυντο κύκλο δικών τους εξαρτήσεων, που είναι το άλλοθι για την εκπόρνευσή τους και τελικά την εκμετάλλευση των ασθενών. Αμαρτάνουν για την επιστήμη τους, για την οικογένειά τους και για τη χαμένη τους ζωή.  

Τελικά, όλοι όσοι χρησιμοποιούμε το σύστημα υγείας ή εργαζόμαστε γι' αυτό είμαστε για λύπηση!