ΤΟ ΝΕΟ ΕΠΙΔΗΜΙΚΟ ΚΥΜΑ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2020, ΟΤΑΝ ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟ

    Είμαστε μόλις στην αρχή ενός νέου επιδημικού κύματος της λοίμωξης από CoV-19. 

Τίποτα όμως δεν είναι ίδιο με τις συνθήκες του πρώτου κύματος στις αρχές του 2020.

 Έχουμε μάθει πολύ περισσότερα πράγματα για τη φύση και τον τρόπο μετάδοσης του ιού.

 Έχουν εκπονηθεί άπειρες επιστημονικές μελέτες που άλλαξαν ριζικά το τοπίο της γνώσης και την ιατρική πρακτική. Καλό είναι να επισημανθεί ότι καμία σοβαρή μελέτη δεν αφήνει περιθώρια για τις εικασίες περί εργαστηριακής παρασκευής του ιού, πολύ απλά γιατί ξέρουμε καλά ποια γενετικά υλικά και πρωτόκολλα χρησιμοποιούνται σ’ αυτές τις περιπτώσεις και τι ίχνη αφήνουν.

 Έχουμε μάθει πολύ περισσότερα πράγματα για τον τρόπο που εκδηλώνεται η λοίμωξη, για τα χαρακτηριστικά που προβλέπουν μια βαρύτερη εξέλιξη, για τους τρόπους αποφυγής της και ακόμη και για τους καλύτερους δυνατούς τρόπους θεραπείας της.

 Έχουν επενδυθεί τεράστιες οικονομικές και επιστημονικές εφεδρείες στην προπαρασκευή, την επαύξηση και το συντονισμό των Υπηρεσιών Υγείας. Είναι ασύγκριτα περισσότερα και επαρκέστερα τα διαγνωστκά μέσα και οι απαραίτητες διαγνωστικές υποδομές.

Δημιουργήθηκαν και εφαρμόστηκαν κάθε είδους εξειδικευμένα πρωτόκολλα και εργαλεία, στατιστικά, διαχειριστικά, επαγγελματικά και διοικητικά-πολιτειακά, αναγκαία για την αντιμετώπιση των συνεπειών και των δυσκολιών που οφείλονται στην επιδημία.

Έχουμε εκπαιδευτεί ως κοινωνία και ως ιατρικό προσωπικό στα προστατευτικά μέτρα. Έχουμε προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της καθημερινότητας που αφορούν την κοινωνική αποστασιοποίηση. Έχουμε επάρκεια σε υλικά και μέσα ατομικής και υγειονομικής προστασίας. Έχουμε δοκιμάσει επιτυχώς και είμαστε έμπειροι στην εξ αποστάσεως εργασία και ταυτόχρονα στην αποτελεσματική επικοινωνία και δημιουργία.

    Ολόκληρος ο Πλανήτης συντονίστηκε εντυπωσιακά στην αντιμετώπιση της απειλής που συνόδευσε την παγκοσμιοποίηση. Όλη η ανθρωπότητα έχει στραμμένη την προσοχή της και τις δυνάμεις της στη νέα πραγματικότητα.

Είναι διακαής πόθος όλων η επαναφορά στην κανονικότητα, στην οικονομία, την κοινωνία, την εκπαίδευση, την καλλιτεχνική δημιουργία, τη θρησκεία και τον αθλητισμό. Όλοι κατανοούν ότι κανονικότητα σημαίνει άρση όλων των περιοριστικών μέτρων κοινωνικής αποστασιοποίησης και ατομικής προστασίας. Τίποτε λιγότερο.

    

    Όλοι καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει πιθανότητα κυκλοφορίας αποτελεσματικού και ασφαλούς εμβολίου πριν περάσει τουλάχιστον ένας χρόνος. 

Μέχρι τότε τα μέτρα που θα μας βοηθήσουν παραμένουν τα ίδια, και τα γνωρίζουμε πλέον πολύ καλά.

Είναι πρώτα η υποχρεωτική η εφαρμογή της μάσκας, για την αποτροπή της διασποράς του ιού και δεύτερον το συχνό και επιμελές  και πλύσιμο των χεριών, για την αποτροπή της μόλυνσης. Όπου κρίνεται απαραίτητο λόγω εργασιακών συνθηκών, καλό είναι να χρησιμοποιούνται γάντια μιας χρήσης. Οι τακτικές κοινωνικής αποστασιοποίησης είναι απαραίτητες, αλλά μετά την εμπειρία που αποκτήσαμε πρόσφατα, καλή και οδυνηρή ταυτόχρονα, θα απαιτήσουν εξειδικευμένα σχέδια για το δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, όπως και για την εκπαίδευση.

    Σίγουρα θα προκύψει ένας αυξανόμενος ήδη αριθμός ανθρώπων με θετικά αντισώματα, που σύντομα θα ξέρουμε αν προσφέρουν προστασία από την επαναμόλυνση. Αυτοί οι άνθρωποι ίσως χρησιμεύσουν ως φραγμός, μεσολαβώντας και διακόπτοντας  την μεταδοτικότητα του ιού και ταυτόχρονα ως ασφαλές στήριγμα για την οργάνωση λειτουργικών ομάδων, ιδίως στα συστήματα υγείας. 

Είναι γνωστό πλέον ότι ο ιός εμφανίζει υψηλότερη μεταδοτικότητα από τον ιό της γρίπης λόγω της ικανότητάς του να μεταδίδεται ακόμη και κατά το προσυμπτωματικό στάδιο, αλλά και χάρις στο γεγονός ότι μεταδίδεται και μέσω της γαστρεντερικής οδού, αποβαλλόμενος στα κόπρανα.

Ο ιός εμφανίζει ιδιαίτερα μεγάλη μολυσματικότητα, λόγω αφενός των μεταλλάξεων του άκρου των περιμετρικών προσεκβολών του, που του επιτρέπει να προσκολλάται στους υποδοχείς της αγγειοτενσίνης ΙΙ και αφετέρου λόγω της αφθονίας των υποδοχέων αυτών, σε διάφορους ιστούς του σώματος και ιδίως στον πνεύμονα, αλλά και στα αγγεία, στους νεφρούς, στην καρδιά και τον γαστρεντερικό σωλήνα.

    Ένα ποσοστό περίπου 20% των ανθρώπων που μολύνθηκαν θα εμφανίσει έντονα κλινικά συμπτώματα και το 2% του συνόλου, κυρίως ηλκιωμένοι, θα εμφανίσουν σοβαρή και επικίνδυνη νόσο και θα χρειαστούν να νοσηλευτούν σε μονάδα εντατικής θεραπείας. Περισσότεροι από τους μισούς εξ αυτών θα γίνουν καλά και θα βγουν από τη μονάδα, αλλά γίνεται μεγάλη συζήτηση για τις μακροχρόνιες συνέπειες για την υγεία. Κίνδυνο διατρέχουν και οι ασθενείς που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, κυρίως αυτοί που εμφανίζουν αναπνευστική, καρδιακή ή νεφρική ανεπάρκεια. Τα παιδιά εξακολουθούν να είναι ασφαλή, αλλά συμπεριλαμβάνονται στους μεταδοτικούς φορείς της ίωσης.

    Η σοβαρότερη μορφή της νόσου είναι η καταιγίδα κυτταροκινών, όπως λέγεται, που δεν είναι τίποτε άλλο από μια εντονότατη συστηματική φλεγμονώδη αντίδραση, γνωστή και από άλλες ιώσεις και λοιμώξεις, αν και σπάνια, που όμως αντιμετωπίζεται πλέον με πολύ αποτελεσματικότερο τρόπο με τη χρήση κορτιζόνης και ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων. Οι θεραπευτικές αρχές που εφαρμόζονται σήμερα, τα κριτήρια διασωλήνωσης, τα επιτρεπόμενα φάρμακα όπως η δεξαμεθαζόνη και οι τακτικές φροντίδας που ακολουθούν πλέον οι ΜΕΘ, έχουν μειώσει τη θνητότητα εντός της μονάδας εντατικής θεραπείας κατά το ένα τρίτο τουλάχιστον από ότι στο παρελθόν.

    

    Η κύρια διαγνωστική δοκιμασία που διατίθεται σήμερα είναι η μοριακή εξέταση ρινοφαρυγγικού επιχρίσματος με τη μέθοδο της PCR, για την ανίχνευση του RNA του ιού και παρουσιάζει πλέον ιδιαίτερη αξιοπιστία, της τάξεως του 99%, ενώ σημαντικό είναι και το γεγονός ότι μπορεί να υπολογιστεί και το ιικό φορτίο. Οι δοκιμασίες για την ανίχνευση των αντισωμάτων του ιού στον ορό, γίνονται αντιθέτως με αιμοληψία και ανιχνεύονται τα ειδικά για τον ιό αντισώματα που παράγει ο ανθρώπινος οργανισμός. Μπορούν να είναι ανιχνεύσιμα από την 8η ημέρα της λοίμωξης, χωρίς όμως να γνωρίζουμε οριστικά κατά πόσο άτομα που έχουν αναρρώσει από την λοίμωξη αποκτούν πλήρη ανοσία, δηλαδή εάν τα αντισώματα αυτά είναι προστατευτικά για μια νέα μόλυνση από τον ιό και για πόσο χρονικό διάστημα. Η επιλογή του τεστ ή των τεστ που θα πραγματοποιούνται πρέπει να είναι απόφαση του γιατρού. Η μοριακή μέθοδος που ανιχνεύει τον ίδιο τον ιό παραμένει η προτιμότερη και πιο χρηστική επιλογή.

    Ζούμε μια ιστορική περίοδο κατά την οποία οποιοσδήποτε πρόλογος για όσα συμβαίνουν καθίσταται γρήγορα επίλογος και βιώνουμε την ιλιγγιώδη επιτάχυνση της καθημερινότητας, των ευκαιριών και των κινδύνων, που προκαλεί η παγκοσμιοποίηση. Το νέο επιδημικό κύμα μας βρίσκει καλύτερους, με περισσότερη γνώση, με περισσότερη εμπειρία, με καλύτερα και περισσότερα μέσα. Μας βρίσκει πιο ώριμους κοινωνικά. Με πολύ περισσότερη αυτοπεποίθηση και υπευθυνότητα. Η κοινωνία και ο ιός θα αλλάξουν, γιατί η ζωή είναι αλλαγή και προσαρμογή και μόνο έτσι μπορεί να γίνει.

Όλα θα πάνε καλά.

Υπάρχει λάθος

Θα ήθελα να τονίσω το εξής λάθος, κατά τη γνώμη μου:
Η ισλαμική τρομοκρατία δεν είναι το αναδρομικό σημείο της επαναδιάκρισης του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού από το Μεσαίωνα.
Ο ισλαμικός φασισμός είναι μια σοφή υπενθύμιση προς την ώριμη όσο ποτέ ήπειρό μας, του κακού παρελθόντος της: Της αποικιοκρατίας, των δύο Παγκοσμίων Πολέμων που έζησε στο έδαφος και τη σάρκα της και του μεγάλου διχασμού της στον Ψυχρό Πόλεμο, όπου εμίσησε τον εαυτό της.
Είναι πολύ μικρός αυτός ο φασισμός και ξένος, αλλά και τόσο οικείος!
Η Ευρωπαϊκή ενότητα δεν κινδυνεύει και δε γίνεται να γυρίσει στα κλειστά σύνορα, στο φόβο του άλλου, στο δέος ενός ευρωπαϊκού, υπερατλαντικού ή του μετενσαρκωμένου δαίμονα της ισλαμικής αποκάλυψης.
Ο Μεσαίωνας δε χωράει πια στον παρόντα χρόνο της Ευρώπης των Λαών, γιατί τώρα ξέρουμε!
Τα ζόμπι της Ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας ιστορίας, αργά ή γρήγορα θα επιστρέψουν στο σκοτεινό χάος της ανυπαρξίας τους.
Αρκεί να σπρώξουμε λίγο όλοι μαζί!

Το δίκαιο των αντιποίνων των πολιτισμών

Δεν ξέρω αν θα τα πω καλά, αλλά πρέπει να εξηγηθεί η παραδοξότητα που έντονα διαφαίνεται τελευταία, της παροχής κατανόησης, της δικαίωσης και της εξίσωσης της βαρβαρότητας με την κρατική ή την επαναστατική βία.
 Ίσως ανακουφίζει το υποσυνείδητο συλλογικό αίσθημα ενοχής. Εκφράζει δήθεν αυθεντικά την ενόχληση εκείνου που αισθάνεται δίκαιος, κατά τη στιγμή που ανήκει σε ένα πολιτισμικό σύνολο το οποίο αντίθετα με την προσωπική του θέση, εγκληματεί ιστορικά και διαχρονικά. Διαχωρίζει τη θέση του από το καταδικαστέο κράτος στο οποίο ανήκει και τον φιλοξενεί, παρέχοντάς του όλα τα ωφελήματα που η ιδιότητά του ως πολίτη του εξασφαλίζει, ως προϊόντα όμως μιας ηθικής απαξίας που απεχθάνεται. Όχι αυτός, οι άλλοι, αυτό...
Αυτή, όμως, η εκλογίκευση και η προβολή, είναι αναπόφευκτα μια ηθικολογική θεώρηση, η οποία δεν αρκεί με την απλοϊκή υπερβολή που εκφράζει να διαχωρίσει με ορθό τρόπο την όποια ηθική διαφορά που υπαινίσσεται. Για παράδειγμα, δεν διακρίνει επιτυχώς μεταξύ μιας τυπικής και οργανωμένης πολεμικής αντίδρασης από τη μια και από την άλλη των τυφλών αντιποίνων που προέρχονται είτε από στρατιωτικές-συμμετρικές απειλές, είτε από ασύμμετρες (πολλά τα οικεία παραδείγματα στη χώρα μας και αλλού).
Με απλά λόγια, άλλο τακτική άλλο αντίποινα. Άλλο πόλεμος, ακόμη και Ιερός και άλλο βαρβαρότητα.
Ο εκτελεστής, ο αποκεφαλιστής, ο βιαστής, ο σταυρωτής, ο βασανιστής, ο βάνδαλος έχουν πάντα ένα καλό άλλοθι, για το οποίο είναι έτοιμοι από αρχής και από αρχών. Η βία τους προσφέρει την αφορμή και τη δυνατότητα να εκφράσουν τη βαρβαρότητά τους με αντιβία. Το ότι όλα μπορούν να συνδεθούν και να εξηγηθούν κάπως, δε σημαίνει ότι δικαιολογούνται.
Η βαρβαρότητα είναι ανάγκη που προπορεύεται της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από τον άνθρωπο ή του όποιου ιμπεριαλισμού, άσχετα με το περιεχόμενό τους.
Η βαρβαρότητα προϋπάρχει δίχως λόγο. Είναι πρώιμη εξελικτική βαθμίδα του όντος, με σαφή χρησιμότητα και πλεονέκτημα επιβίωσης, καθώς είναι επιχειρησιακό προσάρτημα του βασικού μηχανισμού επιβολής δια της φυσικής βίας. Το ζώο προπορεύεται χρονικά του πολιτισμού και όλων των καλών ή κακών που αυτός παράγει και τον ακολουθεί σιωπηλά, όταν αυτό είναι αναγκαίο, χωρίς να απαρνείται τη ζωική φύση του. Όλα τα ενδιάμεσα είναι διαβαθμίσεις, χωρίς ουσιώδη αρχή και τέλος.
Προς τι λοιπόν, η ανάγκη να αθωώνουμε τη βέβαιη φύση της βαρβαρότητας;

Πάσα ομοιότης με πρόσωπα και καταστάσεις...

Όσο πιο πολύπλοκος γίνεται ο κόσμος, τόσο πιο πολύ πρέπει να επιμένει κανείς στα απλά.
Απλά είναι αυτά που είναι απαραίτητα για να ζήσεις την αμέσως επόμενη στιγμή. Έτσι αντιστέκεσαι στο χάος.
Το χάος πάλι, είναι το καταφύγιο των απελπισμένων, των ανεύθυνων και των τρελών. Και ως γνωστό, η τρέλα και το μεγαλείο είναι διπλανές πόρτες. Μεθάς, παίρνεις φόρα και μπαίνεις σε μια πόρτα και ούτε ξέρεις πού θα μπεις και πού σε βγάζει.
Πάντα λοιπόν, θεωρούσα ύποπτους αυτούς που ήθελαν να πας μαζί τους σ' αυτό το άγνωστο, στο χάος, γιατί πάντα εσύ μαθαίνεις πολύ αργά αυτό που εκείνοι ήξεραν από την αρχή. Πάντα!

Ο επικίνδυνος κανόνας της ευκολίας

Τέσσερα πράγματα είναι δεδομένα και εύκολα στην πολιτική:
Να πας δεξιά, να πας αριστερά, να απομείνεις στο κέντρο ή να μην πας πουθενά.
Συνήθως όμως τα προβλήματα βρίσκονται σε άλλη διάσταση, στην κοινή λογική, που πρέπει να εφευρίσκει τα ιδεολογήματα ως εργαλεία δουλειάς και όχι να καταπιέζεται στα όρια των πολιτικών προκαταλήψεων.
Ποιος κάθεται να σκεφτεί, όμως!
Και ποιος είναι διατεθειμένος να χάσει (γενικώς) το όφελος, την ησυχία του και τον έλεγχο, ενδεχομένως;
Άσε που το χειρότερο είναι να ανακαλύψεις ότι:
"μάλλον δεν τα λες καλά σύντροφε!"

Όταν ο Θεός είναι Μεγάλος...

Όταν ο Θεός είναι μεγάλος, ο άνθρωπος είναι μικρός και ασήμαντος. Και η ζωή του το ίδιο.
Όταν ο Θεός είναι μικρός και ασήμαντος ο άνθρωπος γίνεται Τέρας της φύσεως και Θεός στη θέση του Θεού.
Όταν ο άνθρωπος νιώθει μικρός, ο Θεός μεγαλώνει ως εκεί που μπορεί να βλέπει ο άνθρωπος, ως τον ουρανό. Τότε και ο άνθρωπος παραμένει άνθρωπος και ο Θεός Υός του ανθρώπου.
Τι σχέση έχουν αυτά με τη χαριστική βολή σε έναν τραυματία που κείτεται και φωνάζει θλιβερά;
Ο κόσμος όλος οφείλει να μην ξεχάσει.
Είτε η πολιτική, είτε η θρησκευτική τρομοκρατία, όπως κι αν υλοποιούνται, ως δράσεις ή ως πόλεμοι, παραμένουν έργα του κατώτερου, σκοτεινού μας εαυτού.
Δεν υπάρχει δικαιολογία!

Oι θέσεις μου για τον ΙΣΑ και την Υγεία στη χώρα μας

Είναι βέβαιο ότι οι ανάγκες στο χώρο της Υγείας στην Ελλάδα είναι πολλές και η πραγματικότητα σύνθετη και φυσικά αλληλένδετη με το οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο.
Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών και ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος αποτελούν θεσμικά όργανα με εμβέλεια περισσότερο κοινωνική από ότι συνδικαλιστική και μπορούν να παίξουν ουσιαστικό ρόλο στα δρώμενα της Υγείας.
Όποια κι αν είναι τα προβλήματα, προσωπικά εμπιστεύομαι από βάθους καρδιάς τη Δημοκρατία και πιστεύω με πάθος στην αξία της συμμετοχής όλων μας στις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα του πολίτη που απορρέουν από αυτή τη συμμετοχή. Αυτός είναι και ο λόγος που συμμετείχα στις εκλογές του ΙΣΑ και του ΠΙΣ εκτιθέμενος προσωπικά σε έναν αγώνα που θεώρησα κάλεσμα και υποχρέωση, με την προσδοκία ότι είχα και έχω να συνεισφέρω άποψη και δυνάμεις. 
Η ζωή μας και το λειτούργημά μας δεν θ´ αλλάξουν μόνα τους. Είναι υπέροχο να θέλουμε και να μπορούμε να κάνουμε εμείς αυτές τις αλλαγές.
Οι θέσεις και προτάσεις μου, λοιπόν, για το μέλλον της Υγείας και τη λειτουργία των φορέων των Ιατρών, είναι οι ακόλουθες:

1. Σύστημα διαδικτυακής, διαρκούς, ανοικτής και ελεύθερης ψηφοφορίας των μελών του ΙΣΑ, για όλες τις αποφάσεις του Συλλόγου.
2. Ένορκο διευρυμένο πολυμελές πειθαρχικό σώμα με δικαστική συμμετοχή , αντί του αιρετού πειθαρχικού συμβουλίου στον ΙΣΑ.
3. Κατάργηση κάθε χρήσης χαρτιού στον ΕΟΠΥΥ-ΠΕΔΥ (παραπεμπτικά, συνταγές, χρεωστικά επισκέψεων, υποβολές), υπό τον χαρακτηρισμό ως σοβαρού οικολογικού εγκλήματος και κατάργηση των διαδικασιών υποβολής επισκέψεων με τη χρήση έξυπνης κάρτας-ταυτότητας ασθενούς και άμεση Τραπεζική απόδοση των αμοιβών.
4. Αναθεώρηση αμοιβών ΕΟΠΥΥ-ΠΕΔΥ.
5. Επαναξιολόγηση των όρων εξειδίκευσης (κλινικές, προγράμματα, διδάσκοντες).
6. Εξετάσεις ειδικότητας στα πρότυπα των Boards και μεταβατική φάση με άμεση διενέργεια από φορείς του εξωτερικού των εξετάσεων, με προαιρετική συμμετοχή.
7. Συνταγματική αναθεώρηση και νομοθετική μεταρρύθμιση για τη λειτουργία μη κρατικών Ιατρικών Σχολών.
8. Ενιαίος ψηφιακός ιατρικός φάκελος
9. Πλαφόν εργαστηριακών ανά ασθενή και εφαρμογή διαγνωστικών πρωτοκόλλων.
10. Πλήρης ασφαλιστική κάλυψη με κουπόνι υπηρεσιών υγείας σε όλους, ανεξαιρέτως τους πολίτες και ελεύθερη επιλογή παρόχου.
11. Εφαρμογή των Ευρωπαϊκών οδηγιών για την ελάχιστη επιτρεπτή στελέχωση του προσωπικού της Ιατρικής και Νοσηλευτικής Υπηρεσίας στο ΕΣΥ.
12. Υποχρεωτική περιγραφή προσόντων των Διοικητικών στελεχών των Νοσοκομείων, με προπαρασκευαστικό διάστημα εκπαίδευσης στη Σχολή Δημόσιας Υγείας, πρόσληψη μετά από ανοικτό διαγωνισμό και ανανεωνόμενη θητεία με στόχους.
13. Νέος προσανατολισμός στη διαχείριση του επείγοντος και την οργάνωση των Υγειονομικών Περιφερειών και των Νοσοκομείων.
14. Ποιοτικός και οικονομικός έλεγχος υπηρεσιών Υγείας. Εφαρμογή διαδικασιών, παρουσία ορκωτών λογιστών στον έλεγχο των ισολογισμών των Νοσοκομείων και κεντρικό σύστημα διαχείρισης και παρακολούθησης των προμηθειών.
15. Κατοχύρωση του δικαιώματος των Ιατρών να εισπράττουν την αμοιβή τους με προσωπική επιταγή, άμεσα και χωρίς τη μεσολάβηση των Ιδιωτικών φορέων Υγείας όπου εργάζονται.
16. Άνοιγμα των Νοσοκομείων του ΕΣΥ στους διαπιστευμένους ιδιώτες, με ειδικό καθεστώς εξωτερικού συνεργάτη και συμμετοχή τους στο πρόγραμμα εφημεριών.
17. Ριζική αναθεώρηση των αμοιβών των Ιατρών του ΕΣΥ στα επίπεδα του Ευρωπαϊκού μέσου όρου.
18. Αναθεώρηση των κριτηρίων και των διαδικασιών κρίσεων
19. Αμοιβές ελαχίστου εγγυημένου εισοδήματος των Ιατρών του ΕΣΥ και τυποποιημένη κοστολόγηση πράξεων, με αθροιστική δυνατότητα υπέρβασης του ελαχίστου εγγυημένου.
20. Οριστική διαγραφή και αφαίρεση άδειας σε Ιατρό για αποδεδειγμένη και (ταχέως) δεδικασμένη περίπτωση χρηματισμού.
21. Συστηματική εποπτεία των εναλλακτικών κοινωνικών δράσεων στο χώρο της Ιατροφαρμακευτικής φροντίδας
22. Οργάνωση ξεχωριστού Δικτύου Εθνικών Υπηρεσιών Υγείας Νησιωτικού Χώρου με βάση την ανάπτυξη Συστήματος Διακομιδών Υψηλών Δυνατοτήτων και Ετοιμότητας και λιγότερο Νοσοκομειακών Μονάδων μεσαίου και μεγάλου μεγέθους.
23. Σύσταση Ιατρονομικού Συμβουλίου και εκπαιδευτικού προγράμματος Ιατρικής ευθύνης.
24. Ανασύσταση του ΕΟΦ και των όρων λειτουργίας του.
25. Διεκδίκηση της ελεύθερης επιλογής συνταξιοδοτικού ασφαλιστικού φορέα των γιατρών.

Η Κρατική Διοικητική Πλάνη

Την ίδια στιγμή που η διαχείριση (management) απαιτεί όλο και περισσότερη εξειδίκευση αντικειμένου, η ελληνική Κυβερνητική νοοτροπία και άποψη εξακολουθεί να απονέμει θέσεις της Δημόσιας Διοίκησης ως έπαθλα κομματικής ευπείθιας και αφοσίωσης ή συναλλαγής, αντί να αναθέτει το έργο αυτών των θέσεων σε υπόλογους με ικανότητα, καταλληλότητα και ευθύνη. Αναγκαίο επίσης είναι αυτές οι επιλογές να τίθενται υπό κρίση, διαφάνεια, έλεγχο και προθεσμίες, όπως γίνεται σε όλες τις κανονικές δουλειές.
Διότι μια Κυβερνητική θέση δεν είναι άλλο από θέση διαχειριστικού έργου (management), με απαιτήσεις σε γνώσεις, εμπειρία και επάρκεια.
Η Δημοκρατική διαδικασία αναδεικνύει τον δημοφιλή. Όχι τον κατάλληλο. Τα κριτήρια επιλογής της είναι άκρως υποκειμενικά, χωρίς σε καμία περίπτωση να αντιστοιχούν σ´ αυτά μιας τυπικής διαδικασίας επιλογής προσωπικού από μια σοβαρή δομή διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού.
Το να είσαι εκλεγμένος, αλλά γόνος πολιτικής δυναστείας, ποδοσφαιριστής ή Λαικός αγωνιστής δε σε κάνει ούτε πιλότο, ούτε οδηγό σχολικού λεωφορείου , ούτε διπλωμάτη, ούτε βέβαια ικανό διευθυντή Νοσοκομείου. Πόσο μάλλον Υπουργό. Και έχω ακούσει πολλούς που έχουν τις ίδιες αντιρρήσεις!
Πολύ σοφά το Σύνταγμα σε επίπεδο αρχών διαχωρίζει την Νομοθετική από την Εκτελεστική εξουσία, με σκοπό την αποφυγή της ταύτισης των εκπροσώπων του λαού με τους Κυβερνώντες, για δύο λόγους: Για να αποφευχθεί η υπέρμετρη συγκέντρωση εξουσίας και για να επιτρέπεται και να επιδιώκεται η δημιουργία πολυσυλλεκτικής Κυβέρνησης, με περισσότερες δυνατότητες από αυτές που επιτρέπει η μονοκομματική ή αμιγώς Κοινοβουλευτικής προελεύσεως σύνθεση.
Στην πραγματικότητα το Σύνταγμα προβλέπει και κάτι άλλο: τον πειρασμό των αντιπροσώπων να εκμεταλλευτούν την απόκτηση εκτελεστικής εξουσίας και ενδεχομένως αναγνωρίζει την απόσταση ανάμεσα στην δημοφιλία και την καταλληλότητα.
Στην πράξη όμως το Πολιτικό προσωπικό της χώρας καταλαμβάνει εξ εφόδου τον εξ επιλογής ασταθή κρατικό μηχανισμό, στο πνεύμα μιας απαρχιωμένης μετεπαναστατικής διοικητικής νοοτροπίας. Με τα γνωστά αποτέλεσματα. Αν αυτό δεν αλλάξει, τίποτε δε θ´ αλλάξει!

Καθαρές Κουβέντες...

   Δικαιούται να συμμετέχει στην Πολιτική ζωή όποιος αποδέχεται χωρίς όρους το Σύνταγμα. Όσοι έχουν δηλώσει και αποδεδειγμένα και με γεγονότα δείξει ότι με την ιδεολογία τους και την οργάνωσή τους αποσκοπούν στην παραβίαση του Συντάγματος ή την ανατροπή των όρων του, δεν ανήκουν στις Δημοκρατικές Δυνάμεις της κοινωνίας και της χώρας. Αυτό ισχύει για όλους απαρέγκλιτα και για κάθε κάθε εκλογική διαδικασία.
   Όποιος οργανώνεται για να υποστηρίξει με τη δυνατότητα ή την απειλή βίας ή και την προληπτική επίδειξη δύναμης τη θέση του στη Δημοκρατική διαδικασία, είναι εξ ορισμού παράνομος και αντισυνταγματικά φερόμενος.
   Τη δυνατότητα πολιτικής νομιμοποίησης ή αποκλεισμού από την εκλογική διαδικασία την έχει μόνο η Δικαιοσύνη και κανένα άλλο όργανο ή κοινωνική ομάδα, όρος που προβλέπεται στη σχετική νομοθεσία.
   Κάθε υποψήφιος σχηματισμός που αιτείται συμμετοχή σε εκλογές στην Ελληνική επικράτεια αυτομάτως αποδέχεται ανοιχτά και επιβεβαιώνει την άνευ όρων αποδοχή του Συντάγματός μας ως έχει και ως εκ τούτου θέτει τον εαυτό του στη διάθεση της Ελληνικής Δικαιοσύνης, αστικής και συνταγματικής.
   Η απουσία της Δικαιοσύνης επιτρέπει την επικράτηση κοινωνικών αυτοματισμών και αναχρονιστικών αντανακλαστικών της δεκαετίας του '50. Κάθε τέτοια συμπεριφορά πρέπει να θεωρείται δείγμα της πολιτικής και κοινωνικής μας υπανάπτυξης.
   Όσον αφορά τον Ιατρικό κόσμο και τον ΙΣΑ, κάθε γιατρός που προτείνει εξαιρέσεις και διακρίσεις έναντι ασθενούς κατά την άσκηση του Ιατρικού λειτουργήματος, επικαλούμενος οποιαδήποτε αιτίαση, αυτοδικαίως εξαιρεί εαυτόν από το σώμα του ΙΣΑ και τίθεται ζήτημα διαγραφής του από τον Ιατρικό Σύλλογο, ως μη εναρμονιζόμενος με τις θεμελιώδεις αρχές του ΙΣΑ, την Ιατρική δεοντολογία, τις παναθρώπινες αξίες, τη νομική και την ηθική τάξη.
Αυτά και τίποτε άλλο!
Κι αν κάνω λάθος, παρακαλώ διορθώστε με!

Οι Ιατρικές Υπηρεσίες στην Ελλάδα και οι Γιατροί

Για να απαντήσω στο ερώτημα: Τι σημαίνει "Ιατρικές υπηρεσίες στην Ελλάδα" απλώς ρωτάω:

Τι ακριβώς ζητάει η κοινωνία και ακολούθως η Πολιτεία από το Ιατρικό επάγγελμα και με ποιο κόστος;

Τι εννοούμε "Ιατρικές Υπηρεσίες" και πού χρησιμοποιούνται - καταναλώνονται; (Στο Ιατρείο, στο Νοσοκομείο, στο δρόμο, στο τηλέφωνο, στο σπίτι, στο ωράριο, στην εφημερία, τη νύχτα, όλο το 24ωρο;)

Πώς διαμορφώνεται το κόστος αυτών των υπηρεσιών (χώρος, χρόνος, χρήμα, μέσα, άνθρωποι);

Πόσο και σε ποιους κοστίζει η προετοιμασία ενός γιατρού και κυρίως η συντήρηση της ικανότητάς του;

Μπαίνουν οι Ιατρικές υπηρεσίες στη διατίμηση και ποιος αποφασίζει την τιμή;

Είναι σωστό να κοστολογούνται με τη λογική της ιατρο-εργατοώρας;

Είναι σωστό να κοστολογούνται ανά ασθενή (με το κεφάλι);

Είναι σωστό να κοστολογούνται ανάλογα με την προσφορά και τη ζήτηση;

Είναι σωστό να κοστολογούνται σε σύγκριση με άλλες τέχνες και επαγγέλματα (υδραυλικοί, μηχανικοί αυτοκινήτων, δικηγόροι, δικαστές, βουλευτές, ταξιτζήδες, καθηγητές, υπάλληλοι, φαρμακοποιοί, στρατιωτικοί);

Είναι σωστό να κοστολογούνται γενικώς ως επαγγελματική δραστηριότητα γύρω από κάτι που διαβαθμίζεται ως "ειδικό", δύσκολο, πολύ δύσκολο, επικίνδυνο και για πολύ λίγους;

Τι σημαίνει λειτούργημα;

Τι σημαίνει "η υγεία είναι κοινωνικό αγαθό";

Είναι ηθικό να αμείβεται το λειτούργημα και πόσο ακριβό μπορεί να είναι;

Είναι σωστό να λέγεται ότι: "αφού οι γιατροί το διάλεξαν, ας πρόσεχαν";

Μπορεί να απαντήσει σωστά ο μέσος πολίτης, ο μέσος γιατρός, ο μέσος δημοσιογράφος και ο μέσος υπουργός; (Ο μέσος λέμε, όχι ο κορυφαίος!)

Θα προσπαθήσω να απαντήσω κι εγώ, όσο μπορώ και όσο μου αναλογεί.

Η Ιατρική είναι επάγγελμα 100%. Πρόκειται για πώληση (παροχή) ειδικών υπηρεσιών, που παρέχονται μετά από εκπαίδευση και πιστοποίηση και στα πολιτισμένα κράτη υπό διαρκή αξιολόγηση. Το αποτέλεσμά της δε, είναι κατά κανόνα άμεσο, σημαντικό, επαληθεύσιμο και μη διαπραγματεύσιμο με όρους άλλους από αυτούς της αποδεικτικής διαδικασίας της επιστήμης, δηλαδή της λογικής, επομένως αυτό την κάνει να υπερέχει συγκριτικά έναντι άλλων επαγγελμάτων και πέραν της ιερότητας του αντικειμένου της. 

Παραμένει η ερώτηση: Πόσο πρέπει να αμοίβεται ένας γιατρός όταν πελάτης του είναι το κράτος και πόσο όταν πελάτης του είναι ο ασθενής; Αν συμφωνήσουμε ότι ο γιατρός ζει από την ιατρική του ιδιότητα και αυτή του τη δραστηριότητα, πρέπει να ξέρουμε πόσο είναι το κόστος της, η αξία της και ανάλογα η ιατρική αμοιβή. Αν δε ζει από την Ιατρική, τότε αυτή να προσφέρεται δωρεάν από εθελοντές κάθε Σαββατοκύριακο μετά την Εκκλησία και τις καθημερινές σε Νοσοκομεία με Φιλανθρωπικό χαρακτήρα και πόρους. Η αλήθεια βεβαίως είναι ότι δια της Ιατρικής παράγεται οπωσδήποτε πλούτος όπως και γύρω από την Ιατρική και τη βιομηχανία της (υλικά και φάρμακα) και αποτελεί μια άριστη επενδυτική πρακτική, με εξασφαλισμένη αγορά και αποδόσεις. 

Τα υπόλοιπα, περί λειτουργήματος και κοινωνικού ρόλου ισχύουν όταν η Παιδεία του Ιατρού υπερέχει της Τέχνης του και το ήθος του είναι ελεύθερο από τις πραγματικές του ανάγκες. Ο όρκος του Ιπποκράτη δεν είχε υπ' όψιν του τα συστήματα υγείας, τους ισολογισμούς και τη μισθωτή εργασία των γιατρών. Υπαινίσσεται γιατρούς καλοπληρωμένους και αρχοντικούς στο ατομικό πλαίσιο της επαγγελματικής τους δραστηριότητάς, γιατί μόνο αυτό υπήρχε τότε.

Σε μια ιατρική πράξη υπάρχει το κόστος της νοσηλείας, το κόστος των εξετάσεων, του χειρουργείου ή του εργαστηρίου και του ιατρού, χειρουργού ή μη. Αυτό το σύνολο πρέπει να έχει συγκεκριμένη τιμή. Στο Δημόσιο Νοσοκομείο το Κράτος υποκριτικά παριστάνει ότι πληρώνει σωστά τους γιατρούς και αυτοί ότι υπηρετούν σύμφωνα με τις υποχρεώσεις τους. Βεβαίως ο καλός δεν διαφέρει από τον ανεπαρκή και "ψευτο"-αμείβονται το ίδιο. 

Ειδικά για το δημόσιο φορέα (Νοσοκομείο) ο ασφαλισμένος έχει προαγοράσει τις υπηρεσίες μέσω των ασφαλιστικών του εισφορών (ο Θεός να τις κάνει εισφορές!). Μετά αρχίζει το παζάρι της ανάγκης των ασθενών, που δεν είναι πάντα αθώοι, από ανθρώπους που ελέγχουν τα Νοσοκομεία (κομματικές διοικήσεις, συντεχνίες κρατικών και πανεπιστημιακών ιατρών, συνδικαλιστές και μεμονωμένοι γιατροί) ως δική τους επιχείρηση και περιουσία, κάτι που αποτελεί βαρύτατη ηθική και συνταγματική εκτροπή. Το Μεγάλο Έγκλημα λοιπόν, είναι η υποκρισία του διεφθαρμένου, ανίκανου και ανάλγητου κράτους (δοβλέτι) και των εξαρτημάτων του, που ως αλληλέγγυος μαφία συντηρεί τις δομές που το στηρίζουν, αδιαφορώντας για το αποτέλεσμα και τις ανεπάρκειες του συστήματος που δημιουργεί. Αυτές οι εκκρεμότητες είναι εκείνες που τελικά απειλούν αυτόν που βρίσκεται στην ανάγκη, διαιωνίζοντας την εξάρτηση των ασθενών. 

Οι μόνοι ωστόσο, που "πληρώνονται" και κάνουν κάτι συγκεκριμένο και ουσιαστικό είναι οι γιατροί και φυσικά χωρίς αυτούς δεν υπάρχει Δημόσια Υγεία, ούτε και ιδιωτική. "Πληρώνονται" όμως μ' αυτό τον ιδιότυπο και φυσικά επιλήψιμο τρόπο χωρίς διαφάνεια, χωρίς αξιολόγηση, χωρίς έλεγχο, χωρίς όρια, χωρίς φορολόγηση, χωρίς αξιοπρέπεια, εξαργυρώνοντας έναν επώδυνο και επαίσχυντο κύκλο δικών τους εξαρτήσεων, που είναι το άλλοθι για την εκπόρνευσή τους και τελικά την εκμετάλλευση των ασθενών. Αμαρτάνουν για την επιστήμη τους, για την οικογένειά τους και για τη χαμένη τους ζωή.  

Τελικά, όλοι όσοι χρησιμοποιούμε το σύστημα υγείας ή εργαζόμαστε γι' αυτό είμαστε για λύπηση!

Το κυνήγι της αλεπούς

Δεν είναι Δημοκρατική πρακτική η επικήρηξη των φυγάδων της τρομοκρατίας. Ένα τέτοιο προκλητικό τίμημα σε τέτοια εποχή ένδειας, ορίζει και το τίμημα των αξιών της κοινωνίας μας και των ορίων μέσα στα οποία κάτι επιτρέπεται ή αναμένεται να συμβεί.
Ένα τίμιο κράτος οφείλει να εμπιστεύεται τους πολίτες του. Οφείλει να περιμένει ότι ο Λαός θα λειτουργήσει καταγγέλλοντας και καταδεικνύοντας αυτόν που θεωρεί και ο ίδιος εχθρό της κοινωνίας. Είπαμε, το τίμιο κράτος, που συμφωνεί με τους πολίτες του για τις αρχές του δικαίου, εκτελώντας τις συνταγματικές επιταγές και τη δημοκρατική έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας δια της πλειοψηφίας. Αν όμως η κοινωνία δεν αντιδράσει ή αντιθέτως περιθάλψει, κιόλας, τους φυγάδες  ή υπακούσει στο βαθύ αντανακλαστικό της απέχθειας προς τον καταδότη; Πότε έρχεται το επίσημο δίκαιο σε αντίθεση ή στέκεται αμήχανο έναντι του ενστικτώδους και όλως υποτιθέμενου κοινού περί δικαίου αισθήματος; Ποιο δίκαιο είναι συνηθισμένος να συναισθάνεται ως δικό του και πραγματικό ο Λαός μας, μέσα από το βαθύ σύμπλεγμα του κατεχόμενου δια μέσου των αιώνων;
Το ορθό είναι να ελεγχθούν και ίσως να πληρώσουν το κόστος της αναζήτησης των παράνομων σύμφωνα με την απόφαση της Ελληνικής Δικαιοσύνης, αυτοί που τους άφησαν ή που τους ξέφυγαν. Πώς θα εξηγήσει όμως, το τίμιο κράτος τη συμπάθεια, κάποιων έστω, προς την αλεπού, σ' αυτό το περίεργο κυνήγι της αλεπούς; Γιατί η απελευθέρωση της αλεπούς σημαίνει δύο πιθανά πράγματα:
Πρώτον, πως υπάρχουν κάποιοι Έλληνες, ενταγμένοι και ακροβολισμένοι σοφά στο σύστημα, σε αποστολή, που συμμερίζονται ή αντιμάχονται τις απόψεις των φυγάδων και είτε στηρίζουν τον αγώνα τους από το σκοτάδι, είτε, πάλι σκοτεινά δρώντας, παίζουν με τις σκοπιμότητες. Κάποιοι βεβαίως αντιλαμβάνονται τα όρια της Δημοκρατίας και τον καιρό της ιστορίας ως έσχατα και τις βίαιες λύσεις ως αναπόφευκτες, χωρίζοντας σε καλούς και κακούς, έναν κόσμο που ιστορικά, με μαθηματική ακρίβεια, δε χωρίζεται έτσι με τίποτα. Αυτοί οι Έλληνες εξακολουθούν να φέρουν το χάραγμα του Εθνικού Διχασμού και να βιώνουν μια παραληρηματική αντίληψη της πραγματικότητας.
Το δεύτερο ενδεχόμενο είναι να πρόκειται όντως για παιχνίδι, για κυνήγι αλεπούς που διασκεδάζει το σύμπαν σύστημα, ξεπερνώντας δυσάρεστες καταστάσεις και προσφέροντας άλλη μια παρτίδα ασφαλούς πόκερ μεταξύ αντιπάλων που ξέρουν από τζόγο.
Δικαιούται λόγου, πάντως, και η άποψη πως, όσον αφορά το Χριστόδουλο Ξηρό, κακώς τον κυνηγούν. Το καλύτερο είναι να του δώσουν εκπομπή, εφόσον επέλεξε να επικοινωνήσει μέσω της εικόνας, αντί μιας προκήρυξης! Να μας εξηγήσει και να μας πείσει. Το πρόβλημα όμως με την εικόνα είναι ότι κάνει πολύπλοκο και επισφαλές το μήνυμα. Χάνεται το μυστηριακό στοιχείο του αγνώστου και η αποτελεσματικότητα του μέσου επαφίεται στην υποκριτική, τη ρητορική και την εν γένει παρουσία του εκτιθέμενου. Σε τρεις μέρες η δημοτικότητα της εκπομπής θα κριθεί ανταγωνιζόμενη το DWTS (dancing with the stars). Έτσι συμβαίνει στην εποχή μας. Το εύκολο, το σκάνδαλο και το απαγορευμένο είναι που τραβάει! Το παράδοξο της τρέλλας και η διαστροφή επίσης! Ιδίως αυτή της βίας, που κατακλύζει τα πάντα και όπως όλα τα πράγματα σε αφθονία ή επανάληψη, καθίσταται βαρετή.
Ο θάνατος είναι ένα φυσικό φαινόμενο, που ορίζει τη ζωή και την ανανέωσή της. Ο φόνος δεν ορίζει τίποτε άλλο, εκτός από τις πεπερασμένες δυνατότητες του φονιά. Αυτό μπορεί, αυτό κάνει. Ποιος φονιάς έχει αυτό το απέραντο ταλέντο να μας πείσει πρόσωπο με πρόσωπο, έστω μπροστά σε μια κάμερα, για τους ευγενείς του σκοπούς και την αγιότητα των μέσων του; Δώστε του το λόγο!

ΕΡΤ, σήμερα. Παλιές οι αμαρτίες, άχρηστες οι μετάνοιες!

H μάχη για τη σημαία στο λαχταριστό μετερίζι της μάνας πληροφόρησης ήταν μέχρι θανάτου, εφοδεύοντες και αμυνόμενοι κραταιοί, όσο επιτρέπει ο πολιτικός μας σουρεαλισμός και η απύθμενη, πραγματικά, γραφικότητα και ευτέλειά μας. Τι κι αν στο ερειπωμένο Κάστρο της Πόλης έχουν μπει από καιρό οι οχτροί! Των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδομεν, θούριους και εμβατήρια μιας νίκης καρικατούρας, που δεν θα έρθει ποτέ και δεν τη θέλουμε κιόλας! Τι κι αν δεν αντέχεται πλέον το κενό μέσα μας και η απόσταση μεταξύ μας ως πολιτών! Διεσκορπίσθησαν τα ιμάτια του ενωτικού λόγου συνύπαρξής μας, προς χάριν της διχαστικής μας καχυποψίας, της κρετινικής βεβαιότητας για την απόλυτη παραταξιακή μας αλήθεια και βεβαίως χάριν της καθολικής, αγνής μας ιδιοτέλειας.

Ο αγώνας για τον έλεγχο της κρατικής τηλεόρασης αποτέλεσε  μια υπέροχη τηλεοπτική επανάληψη (τι ειρωνεία!) της μίζερης ζωής μας. Φλάμπουρα, γιούρια και απολύτως προβλέψιμες και ασφαλείς λεβεντιές, θλιβερές υστερίες επιδείξεως και νυχτερινές θριαμβευτικές επιδρομές εναντίον κοιμωμένων ηρώων. Νυν ο υπέρ πάντων αγών των ιστορικών μας παραισθήσεων, γι’ αυτό και το μόνο που ξέρουμε να αναφωνήσουμε είναι το γαία πυρεί μειχθήτω, με την ιαχή και την προσδοκία του αποθανέτω η ψυχή μας μετά των αλλοφύλων. Ο υπέροχος πλούτος της Ελληνικής γλώσσας και της Ελληνικής ψύχωσης!

Ποιοι είναι οι αλλόφυλοι; Υπάρχει τρόπος να διακρίνεις τους δικούς σου και τους άλλους ανάμεσα στους πνιγμένους, σε ένα καράβι που βυθίστηκε; Πόσοι χωράνε και θα παραμείνουν ασφαλείς και γελοίοι μαζί στην κορυφή του καταρτιού και στο πόστο του σηματωρού; Κράτα το κάστρο, βολέψου, ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν. Και για πόσο; Προφανώς για όσο θα υπάρχει αυτή η κοινωνία με τη σημερινή της μορφή και για όσο θα μας λείπει η στοιχειώδης παιδεία και ο ελάχιστος απαραίτητος πολιτισμός.

Τελικά το να είσαι ευφυής βλάξ και χωρίς αναστολές είναι το απόλυτο πολιτικό προσόν. Κανένας δεν θα καταλάβει τίποτε! Αρκεί να σε λένε στρατηγό και νικητή. Τα τακτοποιούμε όλα όταν πούμε ότι η πραγματικότητα έχει πολλές όψεις, ανάλογα από πού την κοιτάς. Το αν είσαι μύωπας ή μεθυσμένος δεν το εξετάζουμε. Ούτε καν το αν είσαι κοντός για τα μέτρα των περιστάσεων και ψηλός μόνο μπροστά στον καθρέφτη σου. Αυτά που είναι πραγματικά σπουδαία δεν έχουν, δυστυχώς, σημασία. Ένα σπουδαίο ζήτημα είναι το δέον γενέσθαι, άλλο, σπουδαιότερο, το πρακτέον, το εφικτό και τρίτο το ποιος το υλοποιεί. Ασήμαντα όλα μπροστά στο κλέος του νικητή των εντυπώσεων.

Ας μην υπερβάλλουμε επιμένοντας σε μεγαλόστομες ερμηνείες. Απλά είναι τα πράγματα. Φτάσαμε ως εδώ, στη λύση ενός γόρδιου δεσμού που (μ)πλέχτηκε στη διάρκεια πολλών και ιστορικών χρόνων. Ένα θλιβερό γαϊτανάκι πολιτικής υστεροβουλίας, συνδικαλιστικής ευτέλειας, υποκρισίας και μοχθηρίας, γύρω από ένα ακόμη χρυσοποίκιλτο πολιτικό λάφυρο, συβαριτικό προνόμιο των εκλεκτών δούλων της ελεεινής εξουσίας και πάντα εις βάρος του κοινού συμφέροντος. Και πόσο δικαία μπορεί να αισθάνεται η χείρ η κραδαίνουσα το ξίφος της λύσης, αλλά και της αυτοκαρατόμησής μας με αποτέλεσμα τη διεθνή αμαύρωση (κυριολεκτικώς) της εικόνας της πολιτικής μας ζωής; Ποιο τεκμήριο ηθικής δικαιούται να επικαλεστεί;

Οφείλει να εξηγηθεί η προφανής υπερβολή και ο επικοινωνιακός παραλογισμός που ζήσαμε. Υψηλή, δυσνόητη σκοπιμότητα; Προληπτική δράση, εκατέρωθεν, σε εξελίξεις που δε λέγονται και που δεν είναι για τους πολλούς; Αλαζονεία, φόβος, θυμός, απελπισία ή πατερναλιστική φρόνηση; Η πολιτική είναι καλή όταν απαντά σε ερωτήσεις και όχι όταν δημιουργεί αμηχανία ή επώδυνα ερωτήματα. Εκτός και αν αυτό γίνεται σκόπιμα. Ο επιτυχημένος στρατηγικός σχεδιασμός των δυνάμεων των ενοικούντων το Κοινοβούλιο και το συνδικαλιστικό μετερίζι της ΕΡΤ, οδήγησε την Κυβέρνηση σε ένα ριψοκίνδυνο άλμα στο κενό των εντυπώσεων, σε μια προσπάθεια να κόψει τη θηλιά που έδεσε στο λαιμό της ο ανοίκειος πολιτικός έλεγχος της ΕΡΤ, με κίνδυνο και ρίσκο να κόψει το λαιμό της. Τόσο πολύ όμως θύμωσε, πια και με ποιο δικαίωμα; Αυτό είναι το μέτρο της σοφίας και της ψυχραιμίας της μπροστά στο έξυπνο επικοινωνιακό δόλωμα των αντιπάλων της;

Όμως, τις ήρξατο χειρών αδίκων; Έχει άραγε νόημα η απάντηση, όταν γι’ ακόμη μια φορά μόνοι μας επιτείνουμε την Εθνική μας απαξίωση, όπως πάντα κάναμε στην ιστορία μας για να βγάλουμε το μάτι του συνέλληνα αντιπάλου;

Η πολιτική σκοπιμότητα και τα πάθη επιτάσσουν τη χρήση όπλων μαζικής αυτοκαταστροφής: Όλα «Όσα εν οίκω» με μεγάφωνα «εν Δήμω»! Αυτό δεν είναι πολιτική, είναι ψυχιατρική περίπτωση ή το λιγότερο «άχτι». Και ακόμα χειρότερα έχουμε πράξει στην ιστορία μας, τη γεμάτη από αυτοδίκαιες προδοσίες. Έχουμε καλέσει σε βοήθειά μας τους Πέρσες, τους Φράγκους, τους Γάλλους, τους Άγγλους (πολλές φορές), τους Ρώσους, τους Γερμανούς, τους Σοβιετικούς, τους Αμερικανούς! Πάντα φωνάζουμε το μεγάλο φίλο (που τον βαφτίζουμε αδελφό) να δείρει τα κακά αδελφάκια μας που μας τη σπάνε! Υπερλειτουργικά γονίδια διχόνοιας και μνήμης μίσους. Το θλιβερό μεγαλείο της μικροπρέπειας που βαφτίζεται «αρχές», η μετατροπή του άρρωστου πάθους σε υψηλό νόημα! Δεν αρκεί πλέον η συγκατάβαση για να αντεπεξέλθουμε στα εθνικά χάλια μας. Αυτοί είμαστε αλήθεια;

Υπάρχει τελικά μεγαλύτερος Ελληνικός μύθος από αυτόν της συλλογικότητας; Διαλέξτε πολιτικό εικόνισμα και ιδεολογικό καντήλι και προσευχηθείτε για τη μεταφυσική μεταμόρφωση του πολιτικού μας συστήματος! Τουλάχιστον έτσι θα νιώθουμε καλά απέναντι στον εαυτό μας και στην ατομική αντίληψη της ιστορίας και του συμφέροντός μας. Του Κοινού συμφέροντος βέβαια! Για το προσωπικό συμφέρον καθενός θέλω να πιστεύω πως ούτε σκέψη δεν γίνεται, για να μην παρεξηγούμαστε!

Βεβαίως και τελικά ξανάνοιξε η δημόσια τηλεόραση. Ούτε καλύτερη, ούτε φθηνότερη από την παλιά. Η μόνη συζήτηση που αξίζει, για να μη χάνουμε χρόνο, είναι η συζήτηση για την δημόσια τηλεόραση που χρειαζόμαστε και όχι γι' αυτήν που είχαμε. Το χάσιμο χρόνου είναι εις βάρος της Δημοκρατίας και των 2500 δικαίων και αδίκων ανέργων. Και μέχρι τότε ας περιμένουμε το επόμενο υπερθέαμα, όπως αυτό της απελευθέρωσης των τρομοκρατών εν μέσω Ελληνικής Ευρωπροεδρίας, μέχρι να πάμε ολόιδιοι και προβλέψιμοι κατά τις δημοσκοπήσεις, στις λυτρωτικές εκλογές. Ποιος κάνει πλάκα, επιτέλους, σ' αυτό τον τόπο (και μη βιαστεί κανείς να απαντήσει!);

Είτε το κλείσιμο της ΕΡΤ είτε το άνοιγμά της τελικά με άλλη δομή, θα έπρεπε να εξετάζονται ως σύνθετες οικονομικές και γενικότερες, δημοκρατικές πολιτικές επιλογές. Προφανώς ποτέ δεν έγιναν με τέτοια λογική.

Ο ανώριμος πολιτικός μας συναισθηματισμός και ο ανέντιμος τακτικός παρορμητισμός κυριαρχούν σε όλα τα επίπεδα μιας πολιτικής πραγματικότητας που αγνοεί την ίδια τη ζωή για χάρη του νοσηρού πολιτικού μας υπερεγώ. Κι αυτοί που το ελέγχουν κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους!

Γιατί καλά Χριστούγεννα;

Έχουμε ανάγκη το μήνυμα της γέννησης. Το καινούριο είναι η ζωή. Το Χριστουγεννιάτικο μήνυμα όμως είναι ότι το νέο γεννιέται νύχτα, κρυφά, ταπεινά, σχεδόν παράνομα για τις τρέχουσες αντιλήψεις, εκεί που δεν το περιμένεις, σε μια άσημη Βηθλεέμ, καταγόμενο από μια κακόφημη Ναζαρέτ. Γεννιέται κοντά σ´εκείνους που δεν τους πιάνει το μάτι σου, αλλά αγωνίζονται και αγρυπνούν, αθώοι και εκτός του κυρίαρχου τρόπου ζωής, όπως οι βοσκοί. Και στην αρχή το ζεσταίνουν και το θάλπουν οι απόλυτες ψυχές, τα ζώα της φάτνης. Οι μάγοι, οι επιστήμονες που κατέχουν γνώση δυσνόητη για τους πολλούς, μαγική, θα φτάσουν αργότερα, παρά το γεγονός ότι έχουν ξεκινήσει νωρίτερα από όλους. Αν και ξέρουν πρώτοι, προβλέποντας με τα εργαλεία της επιστήμης τους, μάντεις, ίσως και δημιουργοί της ιστορικής εξέλιξης και πρωτοπόροι του πνεύματος και της ανακάλυψης του θαύματος του νέου κόσμου, πρέπει να διανύσουν μεγάλη απόσταση, να περάσει χρόνος μέχρι να φτάσουν εκεί που συντελείται το θαύμα της ζωής. Προβλέπουν τη ζωή και όταν αυτή γεννιέται προσέρχονται ταπεινά φέρνοντας πολύτιμα δώρα, που είναι τα δώρα της επιστήμης στην ανθρωπότητα. Χρυσός, πλούτος, οικονομική ασφάλεια, υλική ευδαιμονία. Λίβανος, ψυχική ανάταση, συντονισμός των ψυχών με τη μεγάλη ψυχή του κόσμου, με το Θείο, κατάργηση του συμβατικού χρόνου. Σμύρνα, πνευματική ευωδία, πολύτιμο άρωμα παιδείας και πολιτισμού. Πρέπει όμως να φτάσουν περνώντας μέσα από έναν επικίνδυνο κόσμο, όπου ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι το ταξίδι, η κόπωση, η πείνα, η δίψα, οι ληστές, η νύχτα. Ο κίνδυνος της αποστολής τους προέρχεται από την κρατούσα αρχή, την εξουσία, που επιδιώκει να οικειοποιηθεί τη γνώση τους για το πού γεννιέται το νέο και να το καταστρέψει, υποκρινόμενη ότι πρόθεσή της είναι να το τιμήσει. Οι μάγοι λοιπόν πρέπει να πιστέψουν στο νεογέννητο του πνεύματός τους, πριν ακόμη τη φυσική του γέννηση και να το προστατέψουν πριν καν το γνωρίσουν από κοντά, εμπιστευόμενοι την επιστημονική τους αλήθεια. Τιμούν το μέλλον και το προστατεύουν με την υπεράνθρωπη αυθεντία που χαρίζει η γνώση, η μυστική μαγεία της επιστημονικής ανάγνωσης του κόσμου και του σύμπαντος, που υποκλίνεται ταπεινά στο ίδιο το μυστήριο της ζωής. Την ίδια στιγμή, πρέπει να παραπλανήσουν την αδίστακτη εξουσία που απολαμβάνει την κατάλυση κάθε ορίου, ηθικού και πολιτικού, έτοιμη για θυσίες αθώων, για θυσίες ολόκληρων γενεών. Θυσίες όπως αυτή που κάνει ο έκφυλος Ηρώδης, σφαγιάζοντας για το φόβο της απώλειας της εξουσίας του μια ολόκληρη γενιά. Να γιατί η γέννηση διώκεται και πάντα θα διώκεται. Χριστός γεννάται, η ζωή θα προχωρήσει!

Ο Μύθος του Οδυσσέα και η εθνική καθαρότητα των Ελλήνων

Δε συμμερίζομαι με κανένα τρόπο την αγωνία όσων αναζητούν ιστορικά ή ανθρωπολογικά ερείσματα για την απόδειξη της καθαρότητας της φυλής μας. Πρώτον διότι δεν μου αρέσει ο όρος Φυλή και δεύτερον διότι η καθαρότητα ενός έθνους απαιτεί την καθαριότητα, που πάλι ως διαπίστωση που αφορά τον περιβάλλοντα χώρο μας δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας.
Το επόμενο σημαντικό πράγμα που δεν συμμερίζομαι είναι η πατριδοπληξία και πάλι για πρακτικούς λόγους, διότι έναντι ενδόξων και επιφανών προγόνων θα αισθανόμουν ασήμαντος, ανάξιος έως και ένοχος. Κάθε δυνατότητα δημιουργικής ταύτισης αποτρέπεται αν εξαίρει κανείς τους προγόνους υπέρμετρα, καθώς αναπόφευκτα ο πατέρας γίνεται Κρόνος και ο γιός γίνεται Οιδίποδας.
Μεταξύ αυτών των ορίων κείμενος, από καιρό αναρωτιόμουν για την πραγματική σχέση μας με την ιστορία του γεωγραφικού μας διαμερίσματος και της εντόπιας ανθρώπινης πρώτης ύλης, είτε ως βιολογικά πλάσματα είτε ως πνευματικά αποτελέσματα αυτού του πολιτισμού.
Η πρώτη αντιληπτή αρχή μας είναι πολύ απλά η μυθολογία, με την ακατανίκητη γοητεία που ασκεί ως γλυπτό της ιστορικής και της ψυχολογικής μας μνήμης, πραγματικό μνημείο της αρχέτυπης ρίζας μας, με τον τρόπο που μόνο η λαογραφία μπορεί να μεταφέρει αυθεντικά.
Αφού αρχίσαμε να μιλάμε λοιπόν για λαό, ήταν μια φορά κι έναν καιρό ο Οδυσσέας που θα ήθελα εδώ να παρουσιάσω από την άποψη ενός αντιπροσωπευτικού χαρακτήρα της μακραίωνης καθημερινότητά μας, απόδειξη της ακατάλυτης συνέχειας του γένους.
Αυτός ο Οδυσσέας ήταν ένας καθωσπρέπει άρχων με άριστη καταγωγή, κληρονομικό χάρισμα και δικαίωμα, όπως αξίζουν και πρέπει να είναι οι άρχοντες για να τους ζηλεύουμε: Όμορφος, πλούσιος, πολύ ευφυής, σχεδόν σοφός και με απόλυτη κοινωνική και πολιτική αποδοχή, πολύ γοητευτικός και μάλιστα σε θεϊκό βαθμό πολιορκούμενος από τις πλέον αξιόλογες και έχουσες σχέσεις με την εξουσία θεές, 'Ήρα και Αθηνά. Ωστόσο, κύριος ων, σύζυγος μιας πραγματικής κυρίας όπως η Πηνελόπη, απολάμβανε μαζί την αρμονία και τη νομιμότητα του έγγαμου βίου και την απόλυτη αρσενική δικαίωση επί γης, ένα υπέροχο γιο, μωρό ακόμη, αλλά σπουδαία συναισθηματική επένδυση για το πιστό Έθνος που τον περίμενε.
Κάποτε όμως τα πράγματα αλλάζουν. Ήρθε ο πόλεμος, ο πατέρας των πάντων και ο πόλεμος, δεν θ’ άρχιζε χωρίς τον Οδυσσέα, τον κατάλληλο άνθρωπο για την κατάλληλη θέση.
Κι εδώ αρχίζει ο κατήφορος, η συνήθης αποδόμηση της πραγματικότητας κάτω από την πίεση της ανάγκης ή του φόβου. Ο απόλυτος αρχηγός μετατρέπεται στον πρώτο φυγόστρατο, υποδυόμενος έναν Ι5, ανίκανο προς στράτευση και μάλιστα για ψυχιατρικούς λόγους. Δηλαδή, για να εξηγήσω, ενώ το στράτευμα τον περιμένει να κινήσουν, δεν εμφανίζεται και τελικά τον βρίσκουν να κάνει ότι οργώνει και σπέρνει αλάτι.
Το τέχνασμα του Νέστορα, του σοφού των σοφών και παλιότερης καραβάνας από τον Οδυσσέα, να βάλει τον μικρό Τηλέμαχο μπροστά στο αλέτρι, υποχρεώνει τον Οδυσσέα να σταματήσει να πουλάει τρέλα και να πάει, σχεδόν σηκωτός να επιστρατευτεί. Ποτέ άλλωστε, η εξουσία στην Ελλάδα δεν θυσιάζει τα παιδιά της, ακόμη κι αν χρειαστεί να υποστηρίξει το παράλογο, όπως έχει περίτρανα αποδειχτεί. Δεν χρειάστηκε όμως ο Οδυσσέας να εξαγοράσει τη θητεία του, ούτε τιμωρήθηκε από τους ανθρώπους, αλλά φρόντισαν οι θεοί η παράταση της θητείας του να είναι μεγάλη, όσο και ο Τρωικός πόλεμος. Κάποτε υπήρχε και Θεός (και μάλιστα πολλοί, με εξειδίκευση) και Κράτος.
Στη στρατιά παρεμπιπτόντως ενσωματώνεται και ο Αχιλλέας, που μόλις τον είχαν γυρίσει από το χαρέμι όπου τον είχε κρύψει η μάνα του ντυμένο γυναικεία, άθελά του όπως λέγεται. Ακριβώς όπως και σήμερα κάνουν οι μητέρες προστατεύοντας τους αρσενικούς γόνους τους, κρυφά από τους απουσιάζοντες πατεράδες, ευνουχίζοντάς τους μέσα στις φούστες τους, παίρνοντας την αυτοκαταστροφική τους εκδίκηση από έναν κόσμο φτιαγμένο από άντρες για άντρες.
Οι δύο αυτοί άνθρωποι κλειδιά για την εξέλιξη του πολέμου αυτού, ο ένας το ιδανικό μυαλό, η απόλυτη στρατηγική δύναμη και διπλωματική αριστεία και ο άλλος η προσωποποίηση του υπερόπλου, του υπερήρωα, ξεκινούν τη συμμετοχή τους ως φυγόστρατοι μειωμένης ικανότητας και αμφιβόλου καταλληλότητας! Ελλάς των μετέπειτα γενναίων και των ηρώων.
Και ο κατήφορος του Οδυσσέα συνεχίζεται δυστυχώς. Ο χρησμός έλεγε ότι ο πρώτος που θα πατούσε το πόδι του στην Τροία θα θυσιάζονταν, πεθαίνοντας αμέσως, καθώς είναι πανάρχαια η αντίληψη ότι κάθε σπουδαίο ανθρώπινο επίτευγμα (από το γεφύρι της Άρτας, μέχρι την οικονομική ανασυγκρότηση μετά το μνημόνιο) απαιτεί ανθρωποθυσίες. Και το χρησμό αυτό τον ήξεραν όλοι, γεγονός που προοιωνίζει τον ιστορικό ρόλο που θα έπαιζαν πολύ αργότερα η δημοσιογραφία και η προπαγάνδα. Γι’ αυτό κανείς δεν κατεβαίνει από το καράβι του στην παραλία (τι τραγελαφικό θέαμα για ένα πανίσχυρο στρατό), όπως ακριβώς κανείς σήμερα δε ρισκάρει τη θεσούλα του για το καλό του συνόλου.
Ο Οδυσσέας όμως, αντιλαμβανόμενος το αδιέξοδο και τη γκάφα της υπηρεσίας πληροφοριών του στρατού, αναλαμβάνει να λύσει το πρόβλημα. Ρίχνει την ασπίδα του στο έδαφος και πηδά πάνω της, σε μια κορυφαία επίδειξη της παροιμιώδους ικανότητάς του να εξαπατά θεούς και ανθρώπους και μάλιστα εκλογικεύοντας την εξαπάτηση των φυσικών νόμων και της ίδιας της λογικής. Ένας δύσμοιρος, αφελής στρατιώτης, βλέποντας τον Αρχηγό να πατά στο έδαφος και ξεθαρρεύοντας ότι θα πάρει τουλάχιστον τη δόξα του δεύτερου και ίσως μια καλύτερη σύνταξη γενναιότητας και φιλοπατρίας στο τέλος του πολέμου ή αργότερα, κάνει το ίδιο χωρίς να προσέξει το τέχνασμα της ασπίδας. Και τρώει ένα γρήγορο βέλος στο λαιμό, δίνοντας δόξα στον αντίπαλο τοξότη, που έγινε ο πρώτο φονιάς και ήρωας του πολέμου της πατρίδας του.
Μεσούντος του πολέμου ο Οδυσσέας ηγείται καταδρομικών επιχειρήσεων και φονικών μαχών. Πάντα υπό την σκέπη των γυναικών θεών που τον συμβουλεύουν και τον προστατεύουν. Όταν έρθει όμως η στιγμή της κληρονομιάς των όπλων του Αχιλλέα, με αντίπαλο τον Αίαντα, στην ενδοπαραταξιακή μονομαχία για το παιχνίδι των εντυπώσεων, πάλι με τη βοήθεια του μέσου των θεών κερδίζει την απονομή και αναγκάζει τον φιλότιμο, εύθικτο και τραγικό Αίαντα να αυτοκτονήσει, νιώθοντας αδικημένος. Ένα μεγάλο άνδρα, λεβέντη, που είχε δώσει τα πάντα ανιδιοτελώς και με ασύγκριτη αποτελεσματικότητα, έναντι κίνδυνου ζωής, αλλά δεν ήταν ούτε τόσο πονηρός, ούτε τόσο διπλωμάτης όσο ο δικός μας άνθρωπος. Ο Οδυσσέας επιβραβεύεται ως ο φορέας της μείζονος αρετής της φυλής, της πανουργίας, έναντι αυτής της γενναιότητας, ενώ ο Αίαντας επιβεβαιώνει την αντίληψη ότι από γενναίους στρατιωτικούς με λίγο μυαλό και πολύ πάθος δεν περιμένεις καλό.
Και φτάνουμε στο αποκορύφωμα της δόξας του Οδυσσέα, στην κατάληψη της Τροίας, με το τέχνασμα του Δούρειου ίππου, όπου προς τιμήν του, αλλά και γνωρίζοντας πάντα την αδυναμία των γυναικείων θεοτήτων σ’ αυτόν, μπαίνει στην κοιλιά του ξύλινου αλόγου, όπως μέχρι σήμερα ο Έλληνας χώνεται στην κοιλιά της ευκαιρίας όταν πρόκειται για άμεσο και σπουδαίο κέρδος όπως αυτό της προτεραιότητας στο πλιάτσικο, μετά την κατάληψη της Τροίας. Φυσικά, το τι έκανε μέσα στη νύχτα ο Οδυσσέας σε μια πόλη που γαλήνευε με τη γλυκιά ψευδαίσθηση της ειρήνης και με την έννοια πιθανών εγκλημάτων πολέμου, δε θα το μάθουμε ποτέ. Αν θυμηθούμε όμως τις μαρτυρίες για το τι ακολούθησε την κατάληψης της Τριπολιτσάς, μπορούμε να υποθέσουμε βάσιμα.
Και αρχίζει τέλος το ταξίδι της επιστροφής προς τη γλυκιά πατρίδα και την πιστή Πηνελόπη,  πάντα σε συνεργασία με τους θεούς, που φροντίζουν να έχει καλό δρόμο. Αλλά, χωρίς να φταίει ο ίδιος και το τονίζουμε αυτό, όπως και για να πληρώσει τις αμαρτίες που είχε κάνει, αμελώντας να υπακούσει και να δωροδοκήσει κάποιους θεούς, γίνεται το λάθος: η μικρόνοια των συντρόφων του τους οδηγεί στο ν' ανοίξουν τους ασκούς του Αιόλου λίγο πριν την άφιξη στο λιμάνι της Ιθάκης, λίγο πριν σωθούν από την περιπέτεια, τον πόλεμο, τη θάλασσα και την κάθε είδους στέρηση. Αυτή την πολύπλευρη στέρηση του κάθε στρατευμένου γενικώς, που τον καθιστά ευεπίφορο στον ηθικό συμβιβασμό.
Για άλλα δέκα χρόνια ο Οδυσσέας βολοδέρνει. Απολαμβάνει τους γλυκασμούς αυτού του κόσμου όπως το τραγούδι των σειρήνων, χωρίς να ξεφεύγει όμως, έχοντας επίγνωση, χάρις στη συμβολή των συντρόφων του, που τουλάχιστον στην αρχή καταφέρνουν να τον συγκρατήσουν, δεμένο στο κατάρτι με το σκοινί, σύμβολο δέσμευσης και λόγου τιμής ανδρός προς άνδρες. Αυτό όμως δε θα κρατήσει για πολύ, παρά μόνο κατά την περίοδο της συντροφικής αλληλεγγύης, όπου οι επιρροές των καρπών των λωτοφάγων αποφεύγονται με διατήρηση της ιστορικής και έντιμης μνήμης και επιτυγχάνεται ο άθλος της διαφυγής από τον μονόφθαλμο γίγαντα Πολύφημο (ακόμη ένα παράδειγμα γίγαντα με λίγο μυαλό και στενή οπτική, όπως όλοι οι κακομαθημένοι με τη δύναμή τους υπερφίαλοι και αλαζόνες γίγαντες της εξουσίας).
Στη συνέχεια, όταν πια η κόπωση και η στέρηση συναντούν την τρυφηλότητα προσωποποιημένη στα πρόσωπα και τα σώματα της Κίρκης και της Καλυψώς, η ηδονική νοσταλγία για μια ζωή που πάει χαμένη στους ωκεανούς αίρει τις αναστολές. Πιθανώς κάποια απερίγραπτη ανάγκη του επιτρέπει να βαφτίσει τους συντρόφους του κότες και γουρούνια, ώστε να κανιβαλιστούν για καλό και ανέκκλητο σκοπό. Και η νέα αλλά και παντοτινή φύση του κοσμοπολίτη καλοπερασάκια κυριαρχεί, η φύση του ανθρώπου που έχοντας γλιτώσει από του χάρου και από του πολέμου τα δόντια ασκεί όλα του τα δικαιώματα και μη στη ζωή αυτή, αδιαφορώντας για το αν οι άνθρωποι γύρω του καταναλώνονται, κομπάρσοι στο μεγαλειώδες ή απελπισμένο του παραλήρημα. Ζει χωρίς αναστολές τις ηδονές που συνοδεύουν την περιπέτειά του, με τελευταίο σταθμό την ολόδροση Ναυσικά, όπως κάθε πολιτικός άνδρας μπορεί να επιθυμήσει στον όψιμο βίο του, ως επιβράβευση της πολιτικής του αρετής. Μόνο που η νεαρή τυγχάνει κόρη του ανθρώπου που τελικά τον φιλοξενεί κι αυτό βάζει σε φανερή αμηχανία τον ποιητή, που φλυαρεί ασύστολα και ανοϊκά. Την ίδια ώρα ο Οδυσσέας πιθανότατα σκέφτεται ό,τι και σήμερα θα σκεφτόταν, πως μια νέα και τόσο όμορφη κοπέλα θα έπρεπε να την έχουν μαζεμένη  οι δικοί της και όχι να κυκλοφορεί στην παραλία όπως ο γιός του ο Τηλέμαχος, που στο κάτω της γραφής υπολόγιζε ότι θα ήταν πια ένας μικρός άντρας με πλήρη δικαιώματα και ικανότητες, σαν αυτόν.
Χορτάτος από τις χαρές του κόσμου, θυμάται επιτέλους ότι έχει πατρίδα και υποχρεώσεις, οργανώνει διαφορετικά τις προφάσεις του και διαισθανόμενος το τέλος της νιότης, αυτός ο Έλληνας ναυτικός και  κοσμοπολίτης, κατευθύνεται στον τελικό του σταθμό, σε κάποια που ξεροσταλιάζει να τον περιμένει, ένα παιδί που τον αγνοεί και ένα πατέρα που μπορεί και να έχει φύγει, όπως όλα τα ιερά πράγματα στη ζωή έχουν ήδη φύγει τη στιγμή που κάνουμε απολογισμό και μετράμε επιτυχίες και ενοχές.
Περιμένει επίσης να τον δει ένα βασίλειο, αλλά αυτό δεν φαίνεται από τα λόγια του ποιητή να τον απασχολεί ιδιαίτερα, αφού το θεωρεί δεδομένο, ελέω Θεού και με τη μαρτυρία των ανθρώπων. Γίνεται έξαλλος, σαν λαϊκός τύπος, μόνο όταν διαπιστώνει ότι του τρώνε τον πλούτο και απειλούν να του πάρουν δήθεν και τη γυναίκα οι μνηστήρες του θρόνου.
Δεν υπάρχει πιο κραυγαλέο παράδειγμα του τι επιτρέπει η ακυβερνησία σε έναν τόπο και του πόσο σημαντική είναι η εμπνευσμένη ηγεσία που προκαλεί σεβασμό. Ο Οδυσσέας θεωρείται νεκρός και αυτό ενδεχομένως να εννοείται πολιτικά, γι’ αυτό και η περιφρόνηση στη μνήμη του και η καταλήστευση της περιουσίας του. Φαίνεται σαφώς ότι αυτά συμβαίνουν ενόσω απουσιάζει τόσο ο ηγέτης όσο και ο πιστός υπηρέτης λαός, που λαθροβιώνει ως χοιροτρόφος, ετοιμάζοντας την εκδίκηση του Άρχοντά του, όχι τη δική του (συγκλονιστική, ανεξήγητη, κουτή αυταπάρνηση).
Πίσω από ένα νεαρό και ανήμπορο διάδοχο, μια σύζυγος μνήμης η Πηνελόπη, απελπίζεται όλο και βαθύτερα, εγκλωβισμένη στις προκαταλήψεις της και σε μια απέλπιδα πίστη στο συντηρητισμό της και την ανομολόγητη νοσταλγία μιας νιότης που δεν της ήταν γραφτό να απολαύσει. Κι αυτό συμβαίνει όσο κι αν συμβιβάστηκε ιστορικά με τη θέση της και όσο κι αν δεν της ήταν γραφτό να νιώσει για λίγο έστω τη χαρά της εξουσίας και τη χαρά της ζωής. Ταγμένη στον Οδυσσέα, αποφεύγει να παραχωρήσει  λίγη περιττή ανοχή για έναν άλλο άνδρα. Δεν αρκεί ούτε καν το άλλοθι μιας σκόπιμης και λογική προτεραιότητας, όπως η σωτηρία του τόπου της. Η γυναίκα, η μάνα, η Κυρά, απαράλλαχτη διαχρονική ανάπηρη φιγούρα, θύμα της υστερόβουλης εξιδανίκευσης των αρσενικών που εγκλωβίζουν τα θηλυκά στη φορμόλη της φυλετικής ιδεοληψίας. 
Οι μνηστήρες εν τω μεταξύ, είναι εκεί επειδή έτσι έπρεπε να κάνουν. Είναι ο ανθός του τόπου, οι σπουδαιότεροι υποψήφιοι για την ηγεσία ενός ορφανού και ακυβέρνητου τόπου, που τους έχει απόλυτη ανάγκη, οι πρώτοι των πρώτων. Γι’ αυτό ο Οδυσσέας αποφασίζει να διασώσει την κληρονομική του κατάχρηση, εξολοθρεύοντας τον ανθό. Μαθημένος στο αίμα, δε διστάζει για το μακελειό, προκειμένου να εγκαταστήσει τον ελλειμματικό γόνο του στη θέση του πρώτου.
Μοιάζουν μήπως αυτές οι εποχές με το σήμερα και τα πρόσωπα και τα πράγματα της πολιτικής καθημερινότητάς μας;  Μήπως το DNA περιττεύει στη διαδικασία απόδειξης της φυλετικής μας καθαρότητας; Ας χαλαρώσουμε την αγωνία μας. Πάντα ίδιοι υπήρξαμε.

Μήπως είναι καλή στιγμή;

Μήπως είναι καλή στιγμή να ξαναρχίσουμε από λευκό χαρτί την περιγραφή του κοινωνικού συμβολαίου και να συμφωνήσουμε ότι ο πολίτης πρέπει να είναι ο ίδιος και όχι δια αντιπροσώπων όσο πιο κοντά γίνεται στα κέντρα λήψης των αποφάσεων και ταυτόχρονα, όσο πιο μακριά γίνεται από το Κράτος και τους μηχανισμούς του;

Τα κόμματα, από παλιά και ακόμη και σήμερα, λειτουργούν μόνο ως συγκεντρωτικά όργανα διεκδίκησης του ελέγχου της Δημοκρατίας και υπεξαίρεσης της Λαϊκής Κυριαρχίας και του Εθνικού Πλούτου. Κι αυτό δεν είναι ούτε θέμα προθέσεων καλών ή κακών, ούτε ανάθεμα ευθύνης. Είναι αποτέλεσμα του αναχρονιστικού τρόπου λειτουργίας του πολιτικού συστήματος με την υπάρχουσα μορφή της αντιπροσώπευσης και της προκύπτουσας πυραμίδας της έκφρασης και της ροής της λαϊκής κυριαρχίας και του ελέγχου της εκτελεστικής εξουσίας.

Ο έλεγχος της ενέργειας που γεννά το κοινωνικό αγαθό με το σωρευτικό του αποτέλεσμα, δηλαδή την ισχύ και τον  πλούτο που σημαίνει το Μέγα Κοινόν (το Κράτος), επαφίεται σε δομές προσωποκεντρικές, που αποτελούν παραφθορά της θεοκρατικής αντίληψης προγενέστερων μορφών πολιτεύματος, με πλήθος ανομολόγητων παραδοχών και υστερόβουλων συμβιβασμών στο όνομα όμως και των τύπο μιας επισφαλούς συνταγματικής νομιμότητας.  

Γι’ αυτό το πρόβλημα της Εθνικής μας Πολιτείας είναι κυρίως η καθολική πρόθεση και η αντίληψη της  εσωτερικής κατοχής και επομένως διαρκές είναι το αίτημα της κοινωνικής απελευθέρωσης, όποια κι αν είναι κατά καιρούς η δημοκρατικά εκλεγμένη Αρχή. Και πάντα τέτοιο ήταν.

Η λύση και η προσπάθεια για επανεκκίνηση της πολιτικής και της οικονομίας οφείλει να στηρίζεται στη Συνταγματική αποκατάσταση με την έννοια της αυστηρής διάκρισης των εξουσιών. Υπάρχει ανάγκη για περισσότερο συμμετοχική Δημοκρατία, επαγγελματικότερο και ασφαλές Κράτος και ισχυρή και ανεξάρτητη Δικαιοσύνη. Η κοινωνία θα βρει, ίσως, το δρόμο της χωρίς ματαιόδοξες, πατερναλιστικές και περίπου μεταφυσικές υποδείξεις. Χρειάζεται Εθνικό, Δημοκρατικό και Συνταγματικό φρόνημα, αλλά και Πολιτειακό ήθος.

Το δράμα της οικονομίας το παράγει η καθολική αντίληψη του κράτους τρόπαιου των νικητών και συνεπακόλουθα ο αυθαίρετος, ανεξέλεγκτος  και γι’ αυτό απύθμενος παρασιτισμός. Αυτή η αντίληψη γαλουχεί και εκπορνεύει αναλόγως το ανάγωγο και από τη φύση του μεταπρατικό οικονομικό ένστικτο του λαού μας, το ένστικτο της ανερμάτιστης ευκαιρίας. Δεν πρόκειται όμως για την κατάργηση κάποιας ηθικής της οικονομίας, όπως πολλές, μεταρρυθμιστικές δήθεν, απόψεις καταγγέλουν, γιατί τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει. Παραβιάζονται, δυστυχώς, οι σκληροί φυσικοί νόμοι του μόνου βέβαιου και ανοιχτού πλέον παγκόσμιου παιχνιδιού προς χάριν της εσωτερικής μας "παιδικής χαράς", γεμάτης με ξύπνιους τοπικούς νταήδες και μαχαλόμαγκες, εραστές του αθάνατου δοβλετίου που μας κληρονομήθηκε και της αυτοδίκαιης παρανομίας.

Δε μπορούμε λοιπόν να μιλάμε για οικονομική απελευθέρωση και ανάπτυξη χωρίς πρώτα να μιλάμε για κοινωνική απελευθέρωση από τις αναχρονιστικές δομές και τις δυσλειτουργίες του πολιτικού συστήματος.

Με ποιο Σύνταγμα και ποιο Δίκαιο όμως; Και ποια θα είναι η Βουλή ή η Εθνοσυνέλευση που θα πάρει τέτοιες αποφάσεις και θα ορίσει ξεκάθαρους  κανόνες, απαρνούμενη το ένστικτο της αυτοσυντήρησής της; Η ελευθερία του ήθους και το ήθος της πολιτικής ελευθερίας είναι τρόπος ζωής και δεν συνοδεύεται από εγγύηση καλής λειτουργίας.

Ποιος σήμερα θέλει την απελευθέρωση αν δεν είναι πρώτα διορισμένος και μόνιμος και ταυτόχρονα οπαδός της φιλελεύθερης οικονομίας, του κοινωνικού κράτους, της φορολογικής ασυλίας και του υπαρκτού σοσιαλισμού; Το μέτρο είναι η αμετροέπεια του μέσου όρου μας, του νεόπλουτου και ασπόνδυλου ψευτοραγιά, που δίνει βιωματικά μαθήματα επιβίωσης και εκλογικεύει και συγκαλύπτει επαρκώς την υποκρισία του συνόλου, με συνειδησιακούς συμψηφισμούς περί το καθ’ υμάς κοινωνικό δίκαιο και το δήθεν κοινωνικό ή δημοκρατικό φρόνημα. Έτσι γεννάται στο τέλος η αυταπάτη της πίστης στις πολιτικές μας ψυχώσεις, μια απόλυτη μετάθεση, όπου η κοινή λογική δεν έχει καμία θέση. Πρώτη προτεραιότητα λοιπόν θα έπρεπε να αποτελούν για μας τα στοιχειώδη, η πολιτική και η κοινωνική απελευθέρωση και η εσωτερική μας ανασυγκρότηση.

Ποιος όμως εμπιστεύεται πλέον την κοινωνία, όταν ακόμη και σήμερα ανάβει τα καντήλια του παλαιοκομματισμού και των ιδεολογιών που γέννησαν ή επέτρεψαν το χάος, ενώ επικαλείται έναντι των ευθυνών της μικροαστικές εκλογικεύσεις, απολιθωμένα ιστορικά άλλοθι και ξενοκίνητους δράκους συνομωσίας. Η γηραιά και αμετανόητη πολιτική μνήμη αντιμάχεται με θράσος την κοινή λογική.

Οι χειρότεροι εχθροί του Λαού είναι αυτοί που καλλιεργούν τις αδυναμίες του ή τον τρομοκρατούν και συνειδητά καταστρέφουν την αυτοεκτίμησή του, ανανεώνοντας κάθε φορά τους μύθους του πολιτικού τους μεσσιανισμού και τους ιστορικούς εφιάλτες του διχασμού. Διαίρει και βασίλευε...

Η ανάδειξη των πολιτικών στελεχών και ενδεχομένως ηγετών, δε μπορεί να γίνει πια δια των κομματικών οργάνων. Οι λειτουργίες της Δημοκρατίας ή, αν μπορούν και θέλουν, τα ίδια τα κόμματα, πρέπει να ανοίξουν στους πολλούς, σε κεντρικό χώρο έκφρασης, χωρίς τη μεσολάβηση της κομματικής επεξεργασίας, διαλογής, ελέγχου και ανακατεύθυνσης.

Το εργαλείο και ο χώρος δε μπορεί να είναι άλλο από το Διαδίκτυο, γιατί είναι αδύνατο με συμβατικές πολιτικές διαδικασίες  να ξεπεραστεί η χαοτική κατάσταση που δημιουργεί ο κραυγάζων και ασκόπως μαχόμενος στο διαδίκτυο πολιτικός όχλος.

Διαδικτυακή εφαρμογή μιας κατ’ ουσίαν νέας μεταπολίτευσης, που θα χαρακτηρίζεται από την κύρια χρήση του διαδικτύου με συμπληρωματική χρήση μέσων όπως π.χ. τα ΚΕΠ, δεν υπάρχει, αλλά θα πρέπει με κάθε λογικό και αποτελεσματικό τρόπο να την κατασκευάσουμε. Τώρα!